Aphrodite*

Aphrodite* / her* geographies, her* complices, her* intersexions

Try Persona Pro
X
  1. (Scroll down for English)
Aφροδίτη* / Οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της*
To κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* ξεκίνησε το 2018 στην Αθήνα επιδιώκοντας μια μακροπρόθεσμη σχέση με εγχώριες και διεθνείς ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικές...

    (Scroll down for English)

    Aφροδίτη* / Οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της*

    To κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* ξεκίνησε το 2018 στην Αθήνα επιδιώκοντας μια μακροπρόθεσμη σχέση με εγχώριες και διεθνείς ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικές κοινότητες. Μέσα από προβολές καλλιτεχνικών ταινιών, διοργάνωση συζητήσεων και εργαστηρίων το φεστιβάλ Αφροδίτη* επιμελείται και παρουσιάζει καλλιτεχνικά και ακτιβιστικά πρότζεκτ, που καταγράφουν τις ιστορίες και τις γλώσσες των κουίρ-φεμινιστικών υποκειμένων, τις πολιτικές των σωμάτων και των συνόρων.  

    Το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 αφουγκραζόμενο την άνοδο της ακροδεξιάς και του συστημικού ρατσισμού, που απειλούν ευθέως πρoσφύγ(ισσ)ες*, μετανάστ(ρι)ες* και ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικά υποκείμενα, πραγματεύεται τις έννοιες της γειτνίασης, της απόστασης, της σεξουαλικότητας, του σώματος και της οικειότητας στο βαλκανικό πλαίσιο. Αναρωτιόμαστε πώς βιώνεται η ευαλωτότητα, ο εγκλεισμός, ο περιορισμός της μετακίνησης και οι πολιτικές των κλειστών συνόρων, αλλά και ποιοι νέοι τρόποι επαφής αναδύονται μέσα από αυτούς τους περιορισμούς σε σχέση εξελισσόμενη συνθήκη της πανδημίας.

    Πιο συγκεκριμένα, το επιμελητικό εγχείρημα του φετινού φεστιβάλ αποτελεί μια εναρκτήρια προσπάθεια που θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά, αποβλέποντας στη δημιουργία μιας πλατφόρμας κουίρ-φεμινιστικών ομάδων και συλλογικοτήτων από τις όμορες βαλκανικές χώρες (Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Β. Μακεδονία, Τουρκία). Πρόθεση μας είναι να συνομιλήσουμε με κουίρ-φεμινιστικές καλλιτέχνιδες* και συλλογικότητες, και να αναδιαπραγματευθούμε το αφήγημα που αφορά στις ιδιαιτερότητες της Βαλκανικής χερσονήσου, το οποίο βασίζεται τόσο σε πολιτισμικά στερεότυπα, όσο και σε αποσπασματικές ιστορικοπολιτικές συνδέσεις, γνωστικά κενά και οξύμωρες συγγένειες.

    Το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 με τίτλο “Οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της*” περιλαμβάνει την προβολή ταινιών και βίντεο που επιμελούνται κουίρ-φεμινιστικές συλλογικότητες από τα Βαλκάνια. Το Sofia Queer Forum είναι ένα εγχείρημα από την Βουλγαρία που διερευνά το φύλο και τη σεξουαλικότητα με τα μέσα της σύγχρονης τέχνης. Η ομάδα Tiiiit! Inc. διοργανώνει το μοναδικό φεμινιστικό φεστιβάλ στη Μακεδονία - Prvo pa žensko (Είναι το πρώτο και είναι κορίτσι) και τις δραστηριότητες της πλατφόρμας Matka (Μήτρα) που υποστηρίζει την ελεύθερη πρόσβαση σε ασφαλή και νόμιμη άμβλωση. Η Alliance Against LGBT Discrimination (Aleanca LGBT) είναι μια αλβανική μη κυβερνητική οργάνωση που οραματίζεται μια ελεύθερη, ανοιχτή και ισότιμη κοινωνία που περιλαμβάνει άτομα όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου. Το Pembe Hayat Kuir Fest διοργανώνεται από την Pink Life, την ένωση αλληλεγγύης λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανς ατόμων (ΛOAT) στην Άγκυρα, και αποτελεί το πρώτο κουίρ φεστιβάλ στην Τουρκία.

    Επιπλέον στα πλαίσια του φεστιβάλ Αφροδίτη* πραγματοποιήθηκε ένα ανοιχτό κάλεσμα απευθυνόμενο σε γυναίκες* και ΛΟΑΤΚΙ+ καλλιτέχνες* με καταγωγή από τις Βαλκανικές χώρες που ζουν ή έχουν ζήσει στην Ελλάδα. Αυτή η ενότητα περιλαμβάνει ταινίες μικρού μήκους, πειραματικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και diy βίντεο που σχετίζονται με τη σεξουαλική βία και τον αγώνα για δικαίωση των θηλυκότητων*, τη συστημική βία που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα μέσα από τις διαδικασίες αιτήσεων ασύλου και μέσα στις οικογένειες τους. Επίσης προβάλλονται ταινίες που πραγματεύονται τις εμπειρίες της (κουίρ) μητρότητας, τα φεμινιστικά δίκτυα αλληλεγγύης ως απάντηση στις πατριαρχικές και ρατσιστικές βιαιότητες, καθώς και τη δημιουργία νέων μορφών εγγύτητας στην ψηφιακή εποχή.

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές*: Metin Akdemir, Renato Balla, Milena Gramova, Anastasija Lazarova, Marina Gržinić/Aina Šmid/Zvonka T Simčič, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO.

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές* Open Call: Σούλα Αποστολάκη/Ελευθερία Ειρήνη Κωφίδου/Χριστίνα Νίκο, Mαρίζα Αυγέρη, Δήμητρα Ιωάννου, Ερωφίλη Κόκκαλη, Νάντια Μάντεση, Αντιγόνη Μιχαλακοπούλου, Ειρήνη Ταμπασούλη, Δήμητρα Χαριζάνη, Boyka Boneva/Μελίνα Καλφαντή/Ίλια Διακάτου, Ayşenur, Ira Dika, Eremus, GingerΈλα (Ηλίας Γκιώνης) & Tonia Ainot (Αντωνία Ράντο), Laura Konti, Global Girl Media, Sam Albatros.

    Επιμελητική ομάδα Αφροδίτη* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου aka Franck-Lee Alli-Tis. Συνεπιμέλεια: ALeanca_LGBT (Αλβανία), Sofia Queer Forum (Βουλγαρία), Pembe Hayat Kuirfest (Τουρκία), Tiiiit! Inc. (Β. Μακεδονία). Kαλεσμένη συνεπιμελήτρια Open Call: Βανέσσα Γιόργο.

    Λόγω της πανδημίας το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά στις 5 και 6 Δεκεμβρίου στην πλατφόρμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. https://online.tainiothiki.gr/

    Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Rosa Luxemburg Athen και του Goethe-Institut Athen.

    //// English

    Aphrodite* / her* geographies, her* complices, her* intersexions

    Since its beginning in 2018 the Aphrodite* queer-feminist film festival aims to establish a long-term relationship with local and international LGBTQI+ feminist communities. Through film screenings, discussions and workshops, Aphrodite* curates and presents art and activist projects that document the stories and the languages of queer-feminist subjects as well as the politics of bodies and borders.

    Aphrodite* 2020 following the rise of the far right and systemic racism intimidating refugees*, migrants* and LGBTQI+ feminist subjects, explores art and activist projects which deal with the issues of surveillance, sexuality, body and intimacy. We question how vulnerability, isolation, restricted freedom of movement and a closed border policy are experienced, as well as which new ways of contact are emerging through those restrictions in relation to the evolving condition of the pandemic.

    More specifically,  this year’s curatorial initiative is an attempt to establish a platform of queer-feminist groups from bordering Balkan countries. The queer-feminist film festival Aphrodite* 2020 is co-curated by the collectives: Aleanca LGBT (Albania), Sofia Queer Forum (Bulgaria), Pembe Hayat Kuirfest (Turkey), Tiiiit! Inc. (N. Macedonia). Taking into account the narrative(s) of the Balkan peninsula based on both cultural stereotypes and controversial affinities, as well as the lack of mutual knowledge exchange, we wish to engage in conversation with queer-feminist artists* and collectives in order to reflect on these discourses.

    The program of Aphrodite* 2020 includes short or feature films, documentaries and diy videos related to the topics of Aphrodite* / her* geographies, her* synergies, her* intersexions co-curated by queer-feminist collectives within the Balkans. Sofia Queer Forum is a platform  from Bulgaria exploring gender and sexuality through the means of contemporary art. The group Tiiiit! Inc organises the only feminist festival in Macedonia – Prvo pa žensko (It’s First and It’s a Girl) and the realization of the activities of Matka (Womb/Uterus) platform who advocates for free access to safe and legal abortion. The Alliance Against LGBT Discrimination (Aleanca LGBT) is an albanian non-governmental organisation that envisions a free, open and equal society that embraces diversity and is inclusive of people of all sexual orientations and gender identities. The Pembe Hayat Kuir Fest, organised by Pink Life Lesbian, Gay, Bisexual and Trans (LGBT) Solidarity Association in Ankara, is the first queer festival in Turkey.

    Furthermore, the Aphrodite* 2020 issued an open call addressing women* and LGBTQI+ artists* from the Balkan countries that live or have lived for some time in Greece. This section consists of short and experimental films, documentaries and diy videos that relate to the sexual violence and the fight for justice for femininities*/womxn, the systemic oppression that LGBTQI+ people experience through the asylum processes and within their family environments. There will also be films that look at the experiences of (queer) maternity, the feminist solidarity networks as an answer to patriarchal and racist violences, as well as the creation of new forms of proximity in this digital era.

    Artists*/Filmmakers*: Metin Akdemir, Renato Balla, Milena Gramova, Anastasija Lazarova, Marina Gržinić/Aina Šmid/Zvonka T Simčič, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO.

    Artists*/Filmmakers* Open Call: Soula Apostolaki/Eleftheria Eirini Kofidou/Christina Niko, Mariza Avgeri, Dimitra Ioannou, Erofili Kokkali, Nantia Mantesi, Antigone Michalakopoulou, Eirini Tampasouli, Dimitra Charizani, Boyka Boneva/Melina Kalfanti/Ilia Diakatou, Ayşenur, Ira Dika, Eremus, Ginger Ela (Ilias Gkionis) & Tonia Ainot (Antonia Ranto), Laura Konti, Global Girl Media, Sam Albatros.

    Curatorial group Aphrodite* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis. Co-Curatorial: ALeanca_LGBT (Albania), Sofia Queer Forum (Bulgaria), Pembe Hayat Kuirfest (Turkey), Tiiiit! Inc. (N.Macedonia). Guest co-Curator Open Call: Vanessa Giorgo.

    Due to the constraints imposed by the pandemic, the festival will be held online on December 5th and 6th hosted by the Greek Film Archive (Tainiothiki). The program is accessible in all european countries.  https://online.tainiothiki.gr/

    With the support of Rosa Luxemburg Stiftung Athen and Goethe-Institut Athen.

    More Information: https://aphroditeproject.org

  2. 0
  1. Αφροδίτη* / οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της*
Το κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* συνεχίζοντας τη διαθεματική και δια-εθνική προσέγγιση των προηγούμενων ετών, επικεντρώνεται στον βαλκανικό χώρο με σκοπό τη δημιουργία...

    Αφροδίτη* / οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της*

    Το κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* συνεχίζοντας τη διαθεματική και δια-εθνική προσέγγιση των προηγούμενων ετών, επικεντρώνεται στον βαλκανικό χώρο με σκοπό τη δημιουργία μιας πλατφόρμας κουίρ-φεμινιστικών ομάδων και συλλογικοτήτων από τις όμορες βαλκανικές χώρες (Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Β. Μακεδονία, Τουρκία). 

    Το φεστιβάλ Αφροδίτη* / οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της* αντλεί από μια διαθεματική σκοπιά σχετικά με τις χωρικές οριοθετήσεις των κρατών, τις ευρωπαϊκές πολιτικές των συνόρων και τα αιτήματα των προσφύγων*, καθώς και τις πολιτικές της υποδοχής και της ένταξης (ή σε ένα βαθμό της ενσωμάτωσης) των μεταναστρ(ι)ών από τα Βαλκάνια στο ελληνικό πλαίσιο. 

    Η ιστορικοπολιτική συνθήκη της μετανάστευσης στο βαλκανικό χώρο, όπως δομήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και διαμορφώνεται μέχρι σήμερα, αναδεικνύει ένα σύνθετο πεδίο, στο οποίο εντάσσονται τόσο η εσωτερική μετανάστευση εντός των βαλκανικών χωρών στη δεκαετία του 90, όσο και η πιο πρόσφατη μεταναστευτική και προσφυγική κινητικότητα προς την (κεντρική) Ευρώπη. Τα αλληλοτεμνόμενα φαινόμενα του ρατσισμού, της αορατοποίησης και της πολιτικής των διακρίσεων στον ελλαδικό χώρο προβάλλουν την πολυπλοκότητα των βαλκανικών ταυτοτήτων και των κοινωνικών (και οικονομικών) σχέσεων μεταξύ τους. Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται ατομικές και συλλογικές πρακτικές μεταναστ(ρι)ών που θέτουν καίρια ζητήματα σχετικά με την έννοια του ανήκειν και τις εμπειρίες της δια-εθνικής διασποράς, την ιδιότητα του πολίτη (citizenship), τη συγκρότηση της μεταναστευτικής ταυτότητας και το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση. Επιπλέον, στη σημερινή συγκυρία, η μεταναστευτική κινητικότητα αναδιαμορφώνεται υπό την εξελισσόμενη συνθήκη της πανδημίας μέσω νέων αποκλεισμών εντός και εκτός συνόρων. 

    Θέλοντας να εστιάσουμε ειδικότερα στην (α)ορατότητα της δεύτερης μεταναστευτικής γενιάς από τα Βαλκάνια, απευθύναμε ανοιχτό κάλεσμα συμμετοχής προς γυναίκες* και ΛΟΑΤΚΙ+ καλλιτέχνιδες* με καταγωγή από τις Βαλκανικές χώρες που ζουν ή έχουν ζήσει στην Ελλάδα. Αναπόφευκτα, το κάλεσμα αυτό μας έφερε αντιμέτωπες* με τη συνθετότητα ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων (βαλκάνιοι*, δεύτερης γενιάς, μετανάστριες*, γυναίκες* και ΛΟΑΤΚΙ+ υποκείμενα) και τη σημασία του ανήκειν εντός των βαλκανικών κοινοτήτων. 

    Η επιλογή ήταν μια σύνθετη διαδικασία, αφενός λόγω της μεγάλης συμμετοχής (λάβαμε 58 προτάσεις από τις οποίες έπρεπε να επιλεχθούν οι 16) και αφετέρου λόγω της έντονης επιθυμίας μας να συμπεριλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες στο φεστιβάλ. Τα κριτήρια που χρησιμοποιήσαμε κυμάνθηκαν μεταξύ της επιθυμίας μας για αναγνώριση και προώθηση του έργου δημιουργών δεύτερης γενιάς μεταναστ(ρι)ών* και ΛΟΑΤΚΙ+ νέων δημιουργών από τα Βαλκάνια, την ανάδειξη αφηγήσεων αναφορικά με την κουίρ και ΛΟΑΤΚΙ+ ζωή στα βαλκάνια, αλλά και πως αυτή έχει επηρεαστεί από τη σημερινή πανδημία και την υγειονομική και κοινωνικοοικονομική κρίση. Μέσα από την ανακοίνωση του ανοιχτού καλέσματος, ήρθαμε σε επαφή με την επιμελήτρια Vanessa Giorgo και συνεπιμεληθήκαμε την επιλογή των ταινιών του ανοιχτού καλέσματος και την τελική παραγωγή του προγράμματος. 

    ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

     Οι ταινίες του προγράμματος του ανοιχτού καλέσματος συνοψίζονται στις εξής θεματικές: τις ιδεολογίες των συνόρων και τις πολιτικές ταυτότητας, την αναγνώριση της σεξουαλικής βίας που υφίστανται οι μετανάστριες και τον αγώνα για δικαίωση των θηλυκότητων*, τη συστημική βία που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα μέσα από τις διαδικασίες αιτήσεων ασύλου, και τα φεμινιστικά δίκτυα αλληλεγγύης. Κάποιες ταινίες επικεντρώνονται σε τελετουργικά καλοτυχίας για την ασφαλή διέλευση των συνόρων, στην αποσταθεροποίηση πατριαρχικών, ετεροκανονικών και ρατσιστικών στερεοτύπων μέσω διαδικτυακών επιτελέσεων, και άλλες στην εμπειρία της (κουίρ) μητρότητας και τη διεκδίκηση χώρου στην πόλη, στα γηρατειά και στην απομόνωση στην εργασία. Ενώ άλλες ταινίες χρησιμοποιούν ποιητική γλώσσα ή diy αισθητική για να μιλήσουν για τη σωματική εγγύτητα και τη φροντιστικότητα στην ψηφιακή εποχή, καθώς και για το γυναικείο* κουίρ σώμα ως πεδίο μαχών που σαμποτάρει τη σαρωτική εμπειρία της πατριαρχικής οικογένειας. 

    Οι ταινίες του προγράμματος των καλεσμένων ομάδων διαπραγματεύονται τις παρακάτω θεματικές: τη δημιουργική σταδιοδρομία σαράντα καλλιτέχνιδων από την Βουλγαρία και την Τουρκία μεταξύ της γεννέτηρας και της μεγάλης πόλης (Who Left / What Behind?), τον νεανικό έρωτα, τη φιλία και τη γυναικεία έλξη (RASPBERRY – Malina), καθώς και τους πειραματισμούς στα πλαίσια της ετεροκανονικότητας (The three of us). Περαιτέρω ταινίες των καλεσμένων ομάδων φέρνουν στο προσκήνιο κουίρ σχέσεις, οι οποίες υπαινίσσονται αλλά αποσιωπούνται στον τουρκικό κινηματογράφο του 1980/1990 (Scenes I Imagine), προτείνουν ως μανιφέστα τη διαφυγή από το ετεροκανονικό δίπολο και τη βία του σεξισμού (Last Valve) ενώ παράλληλα προσεγγίζουν τις δυνατότητες δημιουργίας μιας κοινωνίας που μπορεί να δεχτεί πιο ευέλικτες εννοιολογήσεις της σεξουαλικότητας και του κοινωνικού φύλου. Τέλος στα πλαίσια του φεστιβάλ προβάλλεται η ταινία-ντοκιμαντέρ Relations: 25 Years of the Lesbian Group ŠKUC-LL, μία επιμελητική πρόταση της ομάδας του Αφροδίτη* με στόχο την ανάδειξη ενός μέρους της κουίρ ιστορίας των Βαλκανίων. Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μια αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή που αφηγείται την ιστορία του λεσβιακού κινήματος στη Σλοβενία αλλά και των ΛΟΑΤΚΙ+ κινημάτων της ευρύτερης πρώην Γιουγκοσλαβίας συγκεντρώνοντας μαρτυρίες και αρχειακό υλικό από την περίοδο 1987 έως 2012.

    Ευχαριστούμε θερμά όλα τα άτομα και τις συλλογικότητες που συμμετείχαν στο open call και σε όσες* μας υποστήριξαν για τη διάδοση του.

    Επιμελητική ομάδα Αφροδίτη* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου aka Franck-Lee Alli-Tis.
    Kαλεσμένη συνεπιμελήτρια Open Call: Βανέσσα Γιόργο.

    Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Rosa Luxemburg Athen και του Goethe-Institut Athen.

    //// English

    Aphrodite* / her* geographies, her* complices, her* intersexions 

    The queer-feminist festival Aphrodite* resuming with her* already established intersectional and transnational approach, focuses this year on the balkan region aiming to create a platform for queer-feminist groups and collectives from bordering countries (Albania, Bulgaria, Greece, N. Macedonia, Turkey).

    The festival Aphrodite* / her* geographies, her* synergies, her* intersexions, draws from an intersectional perspective regarding the territorial demarcation, the European border policies and the refugees’* demands, as well as the welcoming and integration policies (and inclusion to a certain level) of immigrants* from the Balkan area in greek territory. 

    The historical and political conditions of migration in the balkan topography, as it was structured over the last decades and is shaped until today, showcase a complex field in which domestic immigration in the Balkans during the 1990’s, as well as the more recent immigration and refugee mobility towards (central) Europe fall into. The overlapping phenomena of racism, invisibility and the politics of discrimination within Greek society highlight the complexity of Balkan identities and the social (and economic) relations among them. In this context, migrants develop individual and collective practices that raise key issues regarding the concept of belonging and the experiences of transnational diaspora, citizenship, the structuring of the immigrant identity, and the right to free movement. Moreover, within the current context, migratory mobility is being reshaped under the evolving pandemic condition through new exclusions inside and outside borders.

    We seek to focus mainly on the (in)visibility of the second generation of migrants from the Balkans, so we distributed an open call addressing Balkan women* and LGBTQI+ artists* that have lived in Greece. Inevitably, because of this open call we were faced with the complexity of individual and collective identities (balkans*, second generation, immigrants*, women*, LGBTQI+ subjects) as well as the significance of belonging within the balkan communities.

    The selection proved to be a complex process, because of the number of submissions (we received 58 applications, out of which 16 needed to be selected) and of our desire to include as many films as possible in the festival. The criteria of selection consisted of our desire to showcase the work of young creatives who identify as second-generation immigrants*, women* and LGBTQI+ from the Balkans, to promote the narratives regarding the queer and LGTBQI+ life in the balkan area, as well as how this has been affected by the pandemic and the health and socioeconomical crisis. Through our open call, we met the curator Vanessa Giorgo and we co-curated the films of the open call and the final production of the programme.

    THE FESTIVAL’s PROGRAM 

    The films in the OPEN CALL section tackle the following thematics: border ideologies and identity politics, the acknowledgement of sexual violence that migrant women* and femininities* go through and their struggle for justice, the systemic violence against LGBTQI+ asylum seekers, as well as feminist solidarity movements. Some films focus on good fortune rituals for safe border crossings, on the undermining of patriarchal, heteronormative and racist stereotypes via digital performances, whereas others narrate senility and isolation at work, and the experience of (queer) maternity along with the right to the city. There are videos using poetic language or diy-aesthetics to address body intimacy and care in the digital era, but also about the female queer body perceived as a battleground willing to sabotage the overwhelming experience of the patriarchal family.

    The films curated by the invited groups introduce the following topics: the creative path of forty women artists from Bulgaria and Turkey between their birthplace and the big city (Who Left / What Behind?); young love, friendship and female attraction (RASPBERRY – Malina); and the experimentations in heteronormative relationships (The three of us). Other films proposed by the invited groups portray queer relationships in Turkish cinema of the 80s/90s, which are merely implied rather than voiced as queer (Scenes I Imagine); and others state manifesto-like escapes from binarism and sexism (Last Valve) as they proclaim possibilities for creating a society that embraces more fluid definitions of sex and gender. Last but not least, the festival programme includes the documentary Relations: 25 Years of the Lesbian Group ŠKUC-LL, a proposal by the Aphrodite* group aiming to highlight a significant part of the queer history in the Balkans. The documentary film, consisting of interviews and archive material of the group ŠKUC-LL between 1987 and 2012, is a self-organised production engaging with the history of the lesbian and LGBTQI+ movement in Slovenia and more widely in ex-Yugoslavia. 

    Our sincere thanks to all individuals/collectives who participated in the open call and those who supported us with its dissemination. 

    Curatorial group Aphrodite* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis.
    Guest co-Curator Open Call: Vanessa Giorgo.

    With the support of Rosa Luxemburg Stiftung Athen and Goethe-Institut Athen.

  2. 0
  1. (Scroll down for English)
Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές*: Metin Akdemir, Renato Balla, Milena Gramova, Anastasija Lazarova, Marina Gržinić/Aina Šmid/Zvonka T Simčič, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO.
Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές* Open Call: Σούλα...

    (Scroll down for English)

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές*: Metin Akdemir, Renato Balla, Milena Gramova, Anastasija Lazarova, Marina Gržinić/Aina Šmid/Zvonka T Simčič, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO.

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές* Open Call: Σούλα Αποστολάκη/ Ελευθερία Ειρήνη Κωφίδου/Χριστίνα Νίκο, Mαρίζα Αυγέρη, Δήμητρα Ιωάννου, Ερωφίλη Κόκκαλη, Νάντια Μάντεση, Αντιγόνη Μιχαλακοπούλου, Ειρήνη Ταμπασούλη, Δήμητρα Χαριζάνη, Boyka Boneva/Μελίνα Καλφαντή/Ίλια Διακάτου, Ayşenur, Ira Dika, Eremus, GingerΈλα (Ηλίας Γκιώνης) & Tonia Ainot (Αντωνία Ράντο), Laura Konti, Global Girl Media, Sam Albatros.

    Επιμελητική ομάδα Αφροδίτη* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου aka Franck-Lee Alli-Tis. Συνεπιμέλεια: ALeanca_LGBT (Αλβανία), Sofia Queer Forum (Βουλγαρία), Pembe Hayat Kuirfest (Τουρκία), Tiiiit! Inc. (Β. Μακεδονία). Kαλεσμένη συνεπιμελήτρια Open Call: Βανέσσα Γιόργο.

    Το Sofia Queer Forum είναι ένα εγχείρημα που διερευνά το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ως παράλληλα συστήματα μέσω των οποίων εκτιμούμε τον εαυτό μας και τους άλλους γύρω μας, με τα μέσα της σύγχρονης τέχνης. Αυτά τα συστήματα έχουν ισχυρή επιρροή σε όλες τις πτυχές του πολιτισμού και της κοινωνίας. Η επιρροή είναι φυσικά αμφίδρομη, και ως εκ τούτου στο επίκεντρο του εγχειρήματος βρίσκεται η αλλαγή των εννοιών του «φύλου» και της «σεξουαλικότητας» ανάλογα με τους κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτισμικούς και ιατρικούς παράγοντες που είναι εγγενείς σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο. Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, το ζήτημα της ισότητας των φύλων βρίσκει διάφορες αναπαραστάσεις στην ιστορία των τεχνών και του πολιτισμού στη Βουλγαρία. Αυτό το ζήτημα αντιμετωπίζεται πάντα σε σχέση με έννοιες όπως η πατρότητα, η σεξουαλικότητα, το εθνοτικό, το εθνικό και το ταξικό υπόβαθρο, η επαγγελματική πραγμάτωση και η εκπαίδευση, η πρόσβαση στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στην εργασία, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης κ.λπ. Στο πλαίσιο του Sofia Queer Forum, αυτές οι συσχετίσεις αποκτούν μια σύγχρονη διάσταση σε συνάρτηση με τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας. Το φόρουμ συνδυάζει τα παραπάνω σε διεθνές πλαίσιο εστιάζοντας στις μετα-σοσιαλιστικές κοινωνίες. Εκτός από τις/τους συμμετέχουσες/οντες από τη Βουλγαρία προσκαλούμε καλλιτέχν@ από διάφορες χώρες. Παρουσιάζουμε έργα τέχνης από τους τομείς του ντοκιμαντέρ, του πειραματικού κινηματογράφου και της βιντεοτέχνης, των σύγχρονων εικαστικών και παραστατικών τεχνών, της μόδας και των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Το πρόγραμμα του SFQ περιλαμβάνει επίσης παρουσιάσεις και θεωρητικές συζητήσεις που αφορούν θέματα όπως οι τεχνολογίες και ο φεμινισμός στον κυβερνοχώρο, καθώς και η δημιουργία ακτιβιστικών δικτύων. Το Sofia Queer Forum δεν είναι μόνο μια πλατφόρμα τέχνης με συγκεκριμένες θεματολογίες, αλλά έχει επίσης ως στόχο να παρέχει χώρο για τη δημιουργία ιδεών και ερεθισμάτων συναντώντας διαφορετικές γενιές και πολιτισμούς. Η επιμελητική ομάδα του φόρουμ αποτελείται από τ@ Boryana Rossa και Stanimir Panayotov.
    https://sofiaqueerforum.org

    Η ομάδα Tiiiit! Inc. στη Μακεδονία ιδρύθηκε άτυπα το 2011 από την εθνολόγο/ανθρωπολόγο Jana Kocevska, τη Jana Stardelova, απόφοιτο πολιτιστικών σπουδών, και την ηθοποιό Kristina Lelovac. Η ομάδα αυτή αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας φιλίας και βασίζεται στην εμπειρία τους στον ακτιβισμό και στους τομείς της τέχνης, του πολιτισμού και των μέσων. Στόχος των τριών εικοσάχρονων κοριτσιών ήταν να ασχοληθούν ενεργά με τον ακτιβισμό των δικαιωμάτων των γυναικών και να δημιουργήσουν έναν δημιουργικό χώρο στην πόλη τους. Η ομάδα εξελίχθηκε σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό τον Δεκέμβριο του 2014, με στόχο να ενισχύσει το έργο τους σε αυτόν τον τομέα και να συνεχίσει τη δέσμευσή τους. Η Tiiiit! Inc. δραστηριοποιείται ενεργά στη συμμετοχή και υποστήριξη του ακτιβισμού των δικαιωμάτων των γυναικών και των ανεξάρτητων καλλιτεχνών. Προσπαθούν να ενδυναμώσουν τις γυναίκες να εκφράζουν τη δουλειά και τις απόψεις τους στο ευρύτερο κοινό (και απέναντι στους κυβερνητικούς φορείς) δημιουργώντας έναν ανοιχτό χώρο για εποικοδομητικές συζητήσεις, δημιουργικές ανταλλαγές και ευκαιρίες δικτύωσης. Η Tiiiit! Inc. εργάζεται για την προώθηση όλων των φασμάτων της εμπειρίας των γυναικών, όπως σεξεργατριών, λεσβιών, αμφιφυλόφιλων και τρανς*, εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων και πολλών άλλων που δεν μπορούν να εκφραστούν εντός της κυρίαρχης κουλτούρας. Τα τελευταία τρία χρόνια οι προσπάθειές της Tiiiit! Inc. επικεντρώνονται κυρίως στη διοργάνωση του μοναδικού φεμινιστικού φεστιβάλ στη Μακεδονία ¬ Prvo pa žensko (Είναι το πρώτο και είναι κορίτσι) και στις δραστηριότητες της πλατφόρμας Matka (Μήτρα) που υποστηρίζει την ελεύθερη πρόσβαση σε ασφαλή και νόμιμη άμβλωση. Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες είναι τολμηρές απαντήσεις και δράσεις ενάντια στην ετεροκανονική και μισογυνική κουλτούρα, καθώς και στην κουλτούρα της μη ελεύθερης επιλογής και της απαγόρευσης των εκτρώσεων που προωθεί η κυρίαρχη πολιτική και κοινωνική ελίτ της χώρας. Με τις δραστηριότητές της η Tiiiit! Inc. προσπαθεί να προσεγγίσει νεαρά άτομα (όχι μόνο γυναίκες) καθώς και όλες τις ηλικιακές ομάδες - μαθήτριες, ακτιβίστριες, καλλιτέχνες, για να υποστηρίξει τη βελτίωση της θέσης των γυναικών στη Μακεδονία και να φέρει σε συνομιλία τοπικές και διεθνείς ακτιβιστικές φεμινιστικές ομάδες.  
    https://tiiiitinc.com/

    Η Alliance Against LGBT Discrimination (Aleanca LGBT) είναι μια αλβανική μη κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε από πέντε λεσβίες. Οραματίζεται μια ελεύθερη, ανοιχτή και ισότιμη αλβανική κοινωνία που θα αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα και θα περιλαμβάνει άτομα όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου. Η Aleanca LGBT δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2009 από μια εθελοντική ομάδα ΛΟΑΤ νέων ατόμων αφιερωμένων στην ενδυνάμωση και στη βελτίωση της ζωής των ΛΟΑΤ ατόμων στην Αλβανία. Οι δραστηριότητες της Aleanca περιλαμβάνουν: τη δημιουργία κοινοτήτων, ευαισθητοποίηση και υπεράσπιση δικαιωμάτων και άσκηση πολιτικής πίεσης. 
    https://www.aleancalgbt.org/

    KuirFest. Το Pink Life QueerFest διοργανώνεται από την Pink Life, την ένωση αλληλεγγύης λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανς ατόμων (LGBT) στην Άγκυρα, και αποτελεί το πρώτο κουίρ φεστιβάλ στην Τουρκία. Οι λάτρεις των κινηματογραφικών ταινιών έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ταινίες με LGBT θεματικές από διάφορες χώρες του κόσμου. Η πρώτη έκδοση του Pink Life QueerFest πραγματοποιήθηκε το 2011 στην Άγκυρα και αποτελεί το μοναδικό κουήρ φεστιβάλ στην Τουρκία. Το φεστιβάλ στοχεύει στη δημιουργία νέων πεδίων έκφρασης των LOATKI ατόμων και καλλιτεχνών αλλά και στην ευαισθητοποίηση μέσω της τέχνης σχετικά με τον αγώνα των ΛΟΑΤ κοινοτήτων. Επίσης δημιουργεί την ευκαιρία για λεπτομερείς συζητήσεις σχετικά με την κουίρ θεωρία.
    http://www.pembehayat.org/

    AMOQA (ATHENS MUSEUM OF QUEER ARTS) is a hybrid space for the research and promotion of arts and studies on sexuality and gender. It hosts special nights and festivals of performance, screenings of documentaries on gender politics, as well as experimental queer films, technology workshops, lectures on gender topics, queer music gigs and more. At the same time, it has initiated the building of an LGBTQI+ archive, bringing together collections, artworks, zines, interviews, films, photography etc κλπ, in an attempt to trace a cartography of greek LGBTQI+ movements. AMOQA would like to act as a meeting point for the networking of researchers and artists that work on body politics, aiming at the creation of new projects as well as the exchange of ideas and thoughts. AMOQA functions as well as a safe platform where different activist feminist queer groups use for their meetings and events.
    https://amoqa.net

    H Vanessa Giorgo, μέσα από τη δουλειά της επεξεργάζεται και εξερευνά θεματικές ταυτότητας σε διεθνές πλαίσιο, προσεγγίζοντάς τις μέσα από φεμινιστικές και κουίρ θεωρίες. Η Giorgo συνεργάζεται με νέ@ καλλιτέχν@ από διαφορετικά (γνωστικά) πεδία και πολιτισμικά υπόβαθρα, με σκοπό την ευαισθητοποίηση προς σύγχρονες κοινωνικό-πολιτικές θεματολογίες και την ανάδειξη των τεχνών σε όλα τα επίπεδα ζωής. Η αρχική επικοινωνία με την ομάδα της Αφροδίτης* έγινε στα πλαίσια του ανοιχτού καλέσματος συμμετοχών, όπου γνωρίσαμε την Giorgo μέσα από το τελευταίο της επιμελητικό πρότζεκτ που διοργάνωσε με θέμα τις εμπειρίες των ατόμων δεύτερης μεταναστευτικής γενιάς στο Λονδίνο από διεθνή σκοπιά, και οδήγησε στην συνεπιμέλεια της επιλογής των ταινιών του ανοιχτού καλέσματος και της τελικής παραγωγής του προγράμματος. www.vanessagiorgo.com

    Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Rosa Luxemburg Athen και του Goethe-Institut Athen.


    //// English

    Artists*/Filmmakers*: Metin Akdemir, Renato Balla, Milena Gramova, Anastasija Lazarova, Marina Gržinić/Aina Šmid/Zvonka T Simčič, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO.

    Artists*/Filmmakers* Open Call:
    Soula Apostolaki/Eleftheria Eirini Kofidou/Christina Niko, Mariza Avgeri, Dimitra Ioannou, Erofili Kokkali, Nantia Mantesi, Antigone Michalakopoulou, Eirini Tampasouli, Dimitra Charizani, Boyka Boneva/Melina Kalfanti/Ilia Diakatou, Ayşenur, Ira Dika, Eremus, Ginger Ela (Ilias Gkionis) & Tonia Ainot (Antonia Ranto), Laura Konti, Global Girl Media, Sam Albatros.

    Curatorial group Aphrodite* 2020:
    Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis. Co-Curatorial: ALeanca_LGBT (Albania), Sofia Queer Forum (Bulgaria), Pembe Hayat Kuirfest (Turkey), Tiiiit! Inc. (N. Macedonia). Guest co-Curator Open Call: Vanessa Giorgo.

    Sofia Queer Forum is an event that investigates, with the means of contemporary arts, gender and sexuality as parallel systems through which we value ourselves and the others around us. These systems have a strong influence on all aspects of culture and society. The influence is, of course, two-sided. This is why the focus here is also the changing of the concepts “gender” and “sexuality” depending on social, political, cultural and medical factors that are inherent in a given time and space. During the last century, the issue of gender equality finds various representations in the history of Bulgarian arts and culture. This issue is always treated in relation with concepts such as parenthood, sexuality, ethnic, national and class background, professional realization and education, access to basic human rights, among which are the right to labour, the freedom of speech and expression, etc. In the context of this forum, these interrelations acquire a contemporary dimension in keeping with the problems of today’s society.The forum puts all of these together in an international context with a special attention given on post-socialist societies. Apart from the included Bulgarian participants, we invite artists from various countries. We feature art works from the areas of documentary and experimental cinema and video art, contemporary visual and performance arts, fashion, as well as artistic parties. The program also includes presentations and theoretical discussions that will touch upon subjects such as technologies and cyber feminism, as well as creating activist networks. Sofia Queer Forum is not only a platform for the representation of art with specific issues, but it also has the aim to provide space for generating ideas and creative stimulus by meeting different generations and cultures. Directors of the forum are Boryana Rossa and Stanimir Panayotov. 
    https://sofiaqueerforum.org

    Tiiiit! Inc., in Macedonia, was founded in 2011 as an informal group, by Jana Kocevska – ethnologist/ anthropologist, Jana Stardelova – graduate of cultural studies and Kristina Lelovac – actor. The informal group was a product of a long term friendship and it was founded on our experience in activism, and in the field of art, culture and media. Back then we were three girls in their twenties who wanted to actively engage in the field of women’s rights activism and to create a new creative space in their hometown. Our group turned out to grow into a non-profit organisation in December 2014, aiming to strengthen its work in this field and to continue with its engagement on a steady ground. Tiiiit! Inc. conducts activities to actively engage and support the women rights activists and independent artists in advocating improvement of the women’s rights in our society. We try to enable women to express their work and opinions to the wider public (and to the governmental bodies) by creating a non-exclusive space for constructive debate, creative exchange and networking opportunities. We work on promotion of all spectra of women’s realities such as sex workers, lesbians, bisexual and transgender, ethnic and religious minorities and many other who cannot express themselves as part of the mainstream culture. In the last three years our efforts are mainly focused on organization of the only feminist festival in Macedonia – Prvo pa žensko (It’s First and It’s a Girl) and the realization of the activities of Matka (Womb/Uterus) platform who advocates for free access to safe and legal abortion. All these initiatives are bold responses and actions, resulted from the heteronormative, misogynic, pro-natal and anti-choice culture that is promoted by the ruling political and societal elite in the country. With our activities we are trying to reach young people (not women solely) as well as all age groups – students, activists, artists, to advocate improvement of the current position of women in the country. Our main intention is tο make our festival recognized as a gathering of regional and international activists and experts in the field of feminism.
    https://tiiiitinc.com/

    The Alliance Against LGBT Discrimination (Aleanca LGBT) is an albanian non-governmental organization founded by five lesbians. It envisions a free, open and equal Albanian society that embraces diversity and is inclusive of people of all sexual orientations and gender identities. Aleanca LGBT was created in March, 2009 by a volunteer group of LGBT young people dedicated to improving life and empowering LGBT people in Albania. Aleanca’s activities include: community building, awareness raising, advocacy and lobbying.
    https://www.aleancalgbt.org/

    KuirFest. Pink Life QueerFest organized by Pink Life Lesbian, Gay, Bisexual and Trans (LGBT) Solidarity Association in Ankara, is the first queer festival in Turkey. Film enthusiasts have an opportunity to watch LGBT-themed films from different countries from all around the world. Pink Life KuirFest is the only queer film festival in Turkey taking place since 2011. The festival aims to create new and fresh areas of (self-) expression of LGBTQI individuals and artists and to raise awareness on LGBT struggle through the use of art; and it creates an opportunity for detailed discussions about Queer Theory.
    http://www.pembehayat.org/

    AMOQA (ATHENS MUSEUM OF QUEER ARTS)
    is a hybrid space for the research and promotion of arts and studies on sexuality and gender. It hosts special nights and festivals of performance, screenings of documentaries on gender politics, as well as experimental queer films, technology workshops, lectures on gender topics, queer music gigs and more. At the same time, it has initiated the building of an LGBTQI+ archive, bringing together collections, artworks, zines, interviews, films, photography etc κλπ, in an attempt to trace a cartography of greek LGBTQI+ movements. AMOQA would like to act as a meeting point for the networking of researchers and artists that work on body politics, aiming at the creation of new projects as well as the exchange of ideas and thoughts. AMOQA functions as well as a safe platform where different activist feminist queer groups use for their meetings and events.
    https://amoqa.net

    Vanessa Giorgo, through her work, explores issues of identity politics from an international perspective and through the lens of queer and feminist theories. Giorgo collaborates with young artists* from various cognitive and cultural backgrounds, aiming to raise awareness on contemporary socio-political matters and the promotion of the arts on all levels of life. The initial encounter with the team Aphrodite* took place via our open call, where we got to know Vanessa Giorgo through her most recent curatorial project, revolving around the themes of second-generation immigrants in the UK from an international viewpoint, and which led to our co-curating the films of the open call and the final production of the programme. www.vanessagiorgo.com

    With the support of Rosa Luxemburg Stiftung Athen and Goethe-Institut Athen.

  2. 0
  1. All films with english/greek subtitles
Global Girl Media, Φυγή στη δικαιοσύνη, 2020, 7.05’
Η έντονη μαρτυρία μιας νεαρής προσφύγισσας για την οδυνηρή σεξουαλική επίθεση που δέχθηκε από τον διακινητή της, η οποία την ενέπνευσε να σχεδιάσει, να...

    All films with english/greek subtitles

    image

    Global Girl Media, Φυγή στη δικαιοσύνη, 2020, 7.05’ 
    Η έντονη μαρτυρία μιας νεαρής προσφύγισσας για την οδυνηρή σεξουαλική επίθεση που δέχθηκε από τον διακινητή της, η οποία την ενέπνευσε να σχεδιάσει, να ζωγραφίσει και τελικά να βρει τη δύναμη να μιλήσει για την κακοποίηση και την παραμέληση που υφίστανται οι γυναίκες εν κινήσει, ακόμη και από την αστυνομία και τις ΜΚΟ, που υποτίθεται ότι παρέχουν βοήθεια. To βίντεο είναι μια παραγωγή των Global Girl Media Greece, μια κολεκτίβα νέων ελληνίδων* και προσφυγισσών*/ μεταναστριών* ακτιβιστριών* των μέσων, ηλικίας 15-25, οι οποίες ενώθηκαν για να αγωνιστούν για την ισότητα των φύλων, επαναπροσδιορίζοντας έναν καλύτερο κόσμο για όλα.

    Global girl Media - Escape to Justice, 2020, 7.05’ 
    A searing account of one young refugee woman’s harrowing sexual assault by her smuggler, which inspired her to draw, paint, and eventually find the strength to speak out about the abuse and neglect of women on the move, even from the police and NGO’s who are supposedly there to help. This video is produced by Global Girl Media Greece, a media activist collective of young Greek and refugee/migrant women, ages 15-25, who came together to fight for gender equity, re-framing a better world for all. 
    #triggerwarning #sexualviolence #socialjustice #documentary

    image

    Ori Jeans, Ginger Έλα (Ηλίας Γκιώνης), Τonia Ainot (Αντωνία Ράντο), 2020, 12.34’
    Το έργο αποτυπώνει την ανάγκη μας να υπάρχουμε ως υποκείμενα που διαμορφώνουν την κοινωνική τους ταυτότητα αλληλεπιδρώντας. Κατά τη διάρκεια της περφόρμανς συνομιλούμε σε τρία επίπεδα. Στο πρώτο διαδραματίζεται η ρεαλιστική σύνδεση μέσω Ζοοm και στο δεύτερο η συμβολική παράλληλη σύνδεση: τα άτομα συμπορεύονται στη δράση με τον τρόπο που επιλέγουν, με την Τώνια να ξεβάφεται και τον Ηλία να βάφεται, και έπειτα ο Ηλίας ντύνεται για να “βγει” ενώ ταυτόχρονα η Τώνια αφαιρεί τα ρούχα της. Στο τρίτο επίπεδο συνομιλίας, οι δυο τους μοιράζονται μια προσωπική αλληλέγγυα στιγμή και επιλέγουν να συνδεθούν συναισθηματικά, να μεταμορφωθούν και να αποκαλυφθούν. Το έργο στέκεται κριτικά απέναντι στα κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά που δομούν την ανθρώπινη συμπεριφορά βάσει του φύλου. Η παραδοσιακή μουσική επένδυση εμπνευσμένη από τους τόπους καταγωγής των δυο περφόρμερς στερείται του σκοπού για τον οποίο δημιουργήθηκε (γλέντι). Το πατροπαράδοτο “καλαματιανό” και το σύνηθες αλβανικό γαμήλιο άσμα, που φέρουν τόσο την πατριαρχία όσο και την παράδοση, καθώς αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των “σημαντικών” κοινωνικών τελετών (αρραβώνες, γάμοι, βαπτίσεις κ.λπ.), τοποθετούνται σε μια νέα εκτός τόπου και χρόνου τελετή, ανατρέποντας έτσι το σκοπό τους. ”Εμείς” τον ανατρέπουμε – όπως κάνουμε με τις καθημερινές μάχες βάζοντας μπροστά τα σώματά μας, διεκδικώντας με τις κραυγές μας και μετρώντας τις απώλειες των αδελφών μας. Οι δράσεις μας στοχεύουν να πλήξουν ανεπανόρθωτα, την πατριαρχία, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, τα στερεότυπα και τις συμπεριφορές που επιβάλλουν τη συμμόρφωση στις αντιλήψεις της αρρενωπότητας ή της θηλυκότητας.

    Ori Jeans, Ginger Έλα (Ilias Gkionis), Τonia Ainot (Antonia Ranto), 2020, 12.34’ 
    This work represents our need to exist as subjects who shape their social identity through interaction. It consists of three levels of communication throughout the performance. On one hand, the live connection through Zoom, on the other hand, the symbolic parallel connection: the individuals join hands together in action, each on their own way, Tonia is undoing her make-up and Ilias is doing his, and after a while, Ilias is getting dressed to ‘go out’ while Tonia is taking off her clothes. On the third level of communication they share a personal solidarian moment and choose to be connected emotionally, to be transformed and uncovered. This work acts as a critique to the social and political characteristics that define human behaviour based on gender. The folk music background, inspired by the places of origin of the two performers, lacks the purpose for which it has been created (revel). The traditional dance song ‘kalamatiano’ as well as the analogous albanian nuptial chant, both of which embody patriarchy as much as tradition, since they constitute an integral part of the obsolete ‘important’ societal ceremonies such as engagements, weddings, baptisms etc, are being placed in a new ceremony, out of space and time, thus reverting their intent. We undo this purpose as we do within our everyday battles, putting our bodies forward, claiming our rights with our voices and counting the losses of our sisters. Our actions aim at striking irrevocably at patriarchy, homophobia, racism, stereotypes and behaviours that impose the compliance to the notions  of masculinity or femininity.
    #stereotypes #traditionalmusic #undoingpatriarchy #againsthomophobia #diy

    image

    Ira Dika, Σταυρούλα, 2012, 29’  
    «… Όλα αλλάζουν και τίποτα δεν παραμένει το ίδιο» ομολογεί η 86χρονη βασική χαρακτήρας. Η ταινία δείχνει εκείνες τις στιγμές που προκαλούν στο κοινό βαθιές σκέψεις για τα γηρατειά, το χρόνο και τη μνήμη.

    Ira Dika, Stavroula, 2012, 29’ 
    “…everything changes and nothing remains the same” confesses the 86 years old main character. The movie shows those moments that cause the audience deep thoughts on aging, time and memory.” 
    #ageing #carework

    image

    Ο Μύθος της Περιπλανώμενης Μήτρας, Boyka Boneva, Μελίνα Καλφαντή, Ίλια Διακάτου, 2020, 12.17’
    Μία ταινία για τους αγώνες, τις διασταυρώσεις και τις κοινωνικές πιέσεις της ταυτότητας της μητέρας. Μπορείς να συνεχίσεις να είσαι οτιδήποτε άλλο, όταν γίνεσαι μητέρα; 

    The myth of the wandering womb, Boyka Boneva, Melina Kalfanti, Ilia Diakatou, 2020, 12.17’  
    A film about the struggles, intersections and societal pressures of the identity of a mother. Can you go on being anything else, when you become a mother?#motherhood #righttothecity #documentary 

    image

    Ayşenur, Μητέρα Ayşenur: η γέννηση του Μεσσία, 2017, 16.32’
    Στην ταινία Μητέρα Ayşenur: η γένεσις του Μεσσία (2017), η γνωστή φεμινίστρια Μουσουλμάνα ακτιβίστρια από την Τουρκία, Ayşenur, είναι πια μητέρα. Κουβαλάει ένα βαρύ φορτίο: να μεγαλώσει τον Μεσσία που θα σώσει τον κόσμο. Η επαναθέαση της ταινίας στο 2020 την καθιστά σχεδόν προφητική. Μέσω της χρήσης του μεσσιανισμού ως έκφραση της ελπίδας του παρία, αυτού που έχει εξαιρεθεί από την ιστορία, η Ayşenur εκφράζει το ουτοπικό πολιτικό όραμα της λυτρωτικής επανάστασης, που επαγγέλλεται τον ερχομό ενός καινούριου κόσμου χωρίς σύνορα, χωρίς κράτη, χωρίς θρησκείες. Μέσα από μία αλληγορική, υπονομευτική, κουϊρ αναπαράσταση τους προσκυνηματικού ταξιδιού και της γένεσις του Μεσσία ως πολιτική δράση παρά ως παθητική αναμονή, η Αϊσενουρ εκθέτει δυσλειτουργικές αλλά δημιουργικές συμπράξεις μεταξύ ευρωκεντρικής και μετα-αποικιοκρατίκης σκέψης. H Αϊσενούρ δημιουργήθηκε και επιτελείται από την Περσεφόνη Μύρτσου.

    Ayşenur, Mother Ayşenur: the genesis of the Messiah, 2017, 16.32’
    In the film Mother Ayşenur: the genesis of the Messiah (2017), the well-known feminist Muslim activist from Turkey, Ayşenur, is a mother. She is carrying a heavy responsibility: to raise the Messiah that will save the world. The reviewing of the film in 2020 renders it almost prophetic. By using messianism as an expression of hope for the pariah, the one who has been excepted from history, Ayşenur expressed the utopian political vision of a redeeming revolution that calls for the coming of a new world without borders, states, or religions. Through an allegoric, subversive, queer representation of the pilgrimage and the genesis of the Messiah as a political action rather than a passive anticipation, Ayşenur exposes dysfunctional but creative synergies between Eurocentric and post-colonial thought. Ayşenur is created and performed by Persefoni Myrtsou.
    #queermotherhood #prophecy #messianism #postcolonial #subversion

    image

    Mαρίζα Αυγέρη, Μετάβαση, 2019, 26’  
    Η Χριστίνα και ο Ίλιος συζητάνε μεταξύ τους για τις δυσκολίες του να είσαι ΛΟΑΤΚΙ+ αιτούντας άσυλο στην Ελλάδα, έχοντας διαφύγει από το Ιράκ και την Συρία.

    Mariza Avgeri, Transit, 2019, 26’ 
    Cristina and Ilios interview each other on the difficulties of being an LGBTQI+ asylum claimant in Greece having fled from Iraq and Syria. 
    #LGBTIQrefugee #borderscrossing

    image

    Αντιγόνη Μιχαλακοπούλου, Drawn Lines, 2014, 7.28’
    Πρόκειται για ένα βίντεο αισθητικής diy, για το οποίο χρησιμοποιήθηκαν ως props ένας παγκόσμιος χάρτης, ένα βότσαλο, ένα μολύβι, ένα κοπίδι κι ένα κομμάτι ριζόχαρτο. Οι παράδοξες χρήσεις των props δημιουργούν μεταφορές και προκαλούν συνειρμούς πάνω στις έννοιες του συνόρου και του τόπου. Ο χάρτης είναι γυρισμένος εξ’ αρχής ανάποδα, ως μια προσπάθεια να χάσουν την αναγνωρισιμότητά τους σύνορα και χώρες. Το βότσαλο, ένα κομμάτι γης ή αλλιώς το νησί-εαυτός, ταξιδεύει πάνω στο χάρτη και το σώμα, ρίχνεται τυχαία σαν ζάρι και δεν ανήκει πουθενά. Τμήματα από πραγματικά σύνορα αντιγράφονται στο ριζόχαρτο συνθέτοντας φανταστικές ηπείρους που μετατρέπονται σε τοπία, που κι αυτά με τη σειρά τους δεν ανήκουν σε κανένα.

    Antigone Michalakopoulou, Drawn Lines, 2014, 7.28’
    This is a video of diy aesthetics, for which a world map, a pebble, a pencil, a chisel and a piece of rice paper were used as props. The paradoxical uses of props create metaphors and evoke associations on the concepts of border and place. The map is turned upside down from the beginning, as an attempt to eliminate the recognition of borders and countries. The pebble, a piece of land or the island-self, travels on the map and the body – it is thrown randomly like a dice that does not belong anywhere. Parts of real borders are copied on the rice paper, composing fantastic continents that are transformed into landscapes, which do not belong to anyone. 
    #diyaesthetics #borders #landscape

    image

    Ειρήνη Ταμπασούλη, Λάδι και Επανάσταση, 2020, 9.57’
    Πριν μερικούς μήνες πήγα στη γιαγιά και τον παππού μου για να μαζέψουμε τις ελιές και να «βγάλουμε» το λάδι. Κάποιες φορές έβλεπα ειδήσεις μαζί τους και την ίδια στιγμή απαντούσα στις εντελώς αφελείς ερωτήσεις που έκανε η γιαγιά μου ακούγοντας τα νέα. Το Λάδι και Επανάσταση είναι μια αποτύπωση των συναισθημάτων αυτού του βιώματος. Χρησιμοποιώ ειδήσεις αρχείου, εισβάλλω σε αυτές και τις διαφοροποιώ, φτιάχνοντας έναν χαρακτήρα που αντιδρά σε έναν παράδοξο κόσμο με έναν παράδοξο τρόπο.

    Eirini Tampasouli, Oil and Revolution,  2020, 9.57’ 
    A few months ago I went to my grandparents to pick the olives and harvest the oil. At some time I was watching the news with them and sometimes answering naive questions that my grandmother was posing while hearing the news on TV. The movie Oil and revolution is a reflection of my emotions in this experience. I am using news footage, intervening and changing their content, creating a character who reacts to a paradoxical world in a paradoxical way. 
    #greekreality #rurallife #citylife #diy

    image

    Laura Konti, Το Παραλήρημα της Άρνησης, 2020, 6.14’
    η Mademoiselle X
    Καταδικάζεται σε αιώνια καταδίκη
    Ο καθρέφτης ήταν ξαπλωμένος, εκείνη δεν ήταν εκεί.
    Όλο της το είναι δεν ήταν εκεί
    Όλη της το είναι έλειπε
    Το Εγώ της δεν έχει όνομα
    Το Εγώ της δεν έχει φύλο
    Το Εγώ της βρίσκεται σε εικονική υπέρθεση
    Το Εγώ της είναι το μάτι του εαυτού

    Εμπνευσμένο από το σύνδρομο Cotard: Η άρνηση της ύπαρξης συναντάται στο 45% των περιπτώσεων. Το άλλο 55% παρουσιάζει την αυταπάτη της αθανασίας. Η Mademoiselle X είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο στα γραπτά του Cotard. Το παραπάνω ποίημα είναι εμπνευσμένο από αυτήν. Το έργο είναι μια τεκμηριωμένη παράσταση θεάτρου και ασχολείται με την κατάσταση της ανάρτησης: ύπαρξη και μη ύπαρξη, εδώ/εκεί/μέσα/έξω. Το σπικάζ προέρχεται από τα κείμενα του Jules Cotard: A study on Neurological Disorders/Μια μελέτη για τις Νευρολογικές Διαταραχές (αρχικά παρατίθεται στο Unsorcery: Dead Thinking, Alina Popa, 2018).

    Laura Konti, The Delirium of Negation, 2020, 6.14 min
    Mademoiselle X
    Is condemned to eternal damnation
    The mirror was lying, she was not there 
    The all for herself was not there
    The all of her I was missing
    The I of herself doesn’t have a name 
    The I of herself doesn’t have a gender 
    The I of herself is in virtual superposition 
    The I of herself be the eye of the self

    Inspired by Cotard’s syndrome: Denial of Self existence is present in 45% of the cases. The other 55% presented with the delusion of immortality. Mademoiselle X is a distinct persona in Cotard’s writings. The above poem is inspired by her. The project is a documented physical theatre performance and deals with the state of Suspension: being and not being, here/there/in/out. Voice over is extracted from the texts of Jules Cotard: A study on Neurological Disorders (Originally found in Unsorcery: Dead Thinking, Alina Popa, 2018)
    #queerpoetics

    image

    Δήμητρα Χαριζάνη, Σαρωτικό, 2020, 3.13’
    «Πώς μπορεί ένα πράγμα να είναι εκπληκτικό και τρομερό ταυτόχρονα;» Αυτό περιγράφει τέλεια τη λέξη «σαρωτικό». Επιθυμία - φοβερή/ τρομερή. Ρίζες - εκπληκτικές / τρομερές. Παράδοση. Μία σχέση. Οικογένεια. Δικαιοσύνη. Σαμποτάζ. Αυτό είναι εντελώς σαρωτικό.

    Dimitra Charizani, Overwhelming, 2020, 3.13’ 
    “How can one thing be terrific and terrible at the same time?” That describes perfectly the word “Overwhelming”. Desire- terrific / terrible. Roots- terrific / terrible. Tradition. A relationship. Family. Justice. Sabotage. That is completely overwhelming.
    #desire #relationships #sabotage

    image

    Σούλα Αποστολάκη, Ελευθερία Ειρήνη Κωφίδου, Χριστίνα Νίκο, Είμαι εγώ, Είμαι εγώ, Είμαι εγώ, 2020, 1.30’
    Είμαι
    το άλλο,
    το ξένο,
    το μιαρό,
    το ακάθαρτο
    η Πηγή παθογένειας
    που διαταράσσει τα υγιή σώματα
    και τα καθαρά σύνορα
    - με κατοικώ
    Ένα κομμάτι μου στο Βρότσλαβ
    Ένα στο Σαράγεβο1
    Ένα Θεσσαλονίκη
    Το σώμα μου σε υποστολή
    Για να κρατάς την πλαστική έπαρσή σου
    (είμαι δικό μου)

    To 1989 η Μπάρμπαρα Κρούγκερ δημιουργεί το έργο Your Body is a Battleground, για να υποστηρίξει τις διεκδικήσεις του κινήματος για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα. 31 χρόνια μετά, τα σώματά μας παραμένουν πεδία μαχών, όπως ακριβώς και το σώμα του ίδιου του πλανήτη. Τη στιγμή που η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια πανδημία, παρακολουθούμε ένα-ένα τα δικαιώματά μας να εξανεμίζονται. Όμως, η ανάγκη μας για αυτοδιάθεση είναι άσβεστη.
    *Στο βίντεο ακούγεται απόσπασμα από το ποίημα της Anne Sexton, “for my lover returning to his wife”.

    Soula Apostolaki, Eleutheria Eirini Kofidou, Christina Niko, I am I am I am, 2020, 1.30’
    I am
    the other,
    the foreign,
    the polluted
    the impure
    the Source of pathogenesis
    disrupting healthy bodies
    and clear borders
    - I inhabit myself
    A piece of me in Wroclaw
    Another in Sarajevo1
    One in Thessaloniki
    My body in submission
    To keep your plastic arrogance
    (I am mine)

    Barbara Krueger created the work Your Body is a Battleground in 1989, to support the sexual and reproductive rights movement. 31 years later, our bodies still remain battlefields, just like the body of the planet itself. At the moment when humanity is facing a pandemic, we are watching one by one our rights disappearing. But our need for self-determination is unquenchable. 
    *The video features an excerpt from Anne Sexton’s poem, “for my lover returning to his wife”.
    #body #battleground #otherness #borders 

    image

    Νάντια Μάντεση, Κάτω από τη Γέφυρα, 2020, 6.10’
    Η ταινία μεταδίδει τις σκέψεις και τα συναισθήματα μιας μηχανικού που βρέθηκε σε ένα καράβι υπεράκτιων εργασιών, το οποίο παραμένει σχεδόν ακίνητο κάτω από τη γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου. Ο περιορισμός της παραμονής της για δύο μήνες σε αυτό το καράβι περιγράφεται μέσα από τις στατικές εικόνες του πλωτού, του περιβάλλοντα χώρου και τις “βουβές” συνομιλίες της με τον έξω κόσμο.

    Nadia Mantesi, Under the Bridge, 2020, 6.10’
    Under the Bridge depicts the thoughts and emotions of an engineer on a multi-purpose support vessel, which was executing offshore work below the bridge of Rion-Antirion, Greece. Her stay at the still offshore vessel that lasted for about two months is described through the use of still images from the vessel and its surroundings and with the conversations she had with the outside world through her cell phone.
    #womenlabor #isolation #communication #emotions

    image

    Ερωφίλη Κόκκαλη, ΚΟΡΟΝΑ, 2020, 15.18’  
    Ελλάδα 2020 – Μεγάλο Σάββατο – Κάπου στη Κυψελη. Μια γυναίκα αναγκάζεται να ζήσει έγκλειστη κι απομονωμένη σε ένα στοιχειωμένο διαμέρισμα έπειτα από κυβερνητική εντολή υποχρεωτικής καραντίνας. Το βράδυ πριν την Ανάσταση, το τηλεοπτικό διάγγελμα ενός επιστήμονα για την πανδημία θα γινει η αφορμή για να δώσει την τελική της μάχη με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

    Erofili Kokkali, KORONA, 2020, 15.18’  
    Greece 2020 – Holy Saturday – Somewhere in Kypseli. A woman is trapped in a haunted apartment due to the government’s locked down order. The night before the Resurrection the televised broadcast of a scientist on the pandemic will be the occasion for her to perform a final battle against the ghosts of her past.
    #diy #lockdown #coronavirus #pandemicissues #Kypseli

    image

    Sam Albatros, Αδερφή, 2019, 20.46’
    “πολλές φορές αισθάνθηκα ότι το παρελθόν θα διαρκέσει για πάντα” (Sam Albatros)
    Video-art εκδοχή της online performance του cyber πλάσματος Sam Albatros, που έλαβε χώρα στο facebook από το 2017 μέχρι το 2018. Οικογενειακές φωτογραφίες και βίντεο μπλέκονται, μεταξύ άλλων, με cyber-sex με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, τη Sailor Moon να θεραπεύει την ομοφυλοφιλία, τον Sam ως slave πόκεμον. Εξομολογητικά ποιήματα μπλέκονται με cut-up ποιήματα που έχουν γραφτεί έπειτα από γκουγκλάρισμα προσωπικών τραυμάτων: cut-up ποιήματα φτιαγμένα πλέον από τα τραύματα άλλων, τα οποία ποσταρίστηκαν σε online forums, youtube σχόλια κτλ. Ποιήματα τα οποία μπορούν να ιδωθούν ως μια συλλογική queer εξομολόγηση του ελληνικού διαδικτύου. Μια απόπειρα του Sam, το παρελθόν του να γίνει τόσο καθολικό που να μην ανήκει πλέον σε κανέναν και να μην πληγώνει άλλο.

    Sam Albatros, Aderfi, 2019, 20.46’
    “i often felt that the past would last forever” (Sam Albatros)
    Video-art version of the online performance by Sam Albatros, that took place on facebook between 2017 and 2018. Family pictures and video are intertwined with cyber-sex scenes with the poet Ntinos Christianopoulos, Sailor Moon curing homosexuality, Sam as a slave-Pokémon. Confessional poems are intertwined with cut-up poems that have been created after googling personal trauma: cut-up poems made out of other people’s trauma, as they have been posted in online forums, youtube comments etc. Poems that can be viewed as a collective queer confession of the Greek internet. An attempt by Sam, so that their own past becomes universal, so that it does not belong to Sam or anybody, so that it can’t hurt us anymore.
    #familymatters #visualpoetry #queerconfessions #undoinghomophobia

    image

    Eremus, Αναταραχή, 2020, 7.54’
    Turmoil είναι μία σύντομη ιστορία για δύο οντότητες που έρχονται κοντά και απομακρύνονται.
    Turmoil είναι ένα όνειρο για τη σωματική εγγύτητα στην ψηφιακή εποχή.
    Turmoil είναι ένα ηδονιστικό τριπ ανάμεσα σε διαφορετικούς τύπους πραγματικότητας.
    Turmoil είναι αυτό που συμβαίνει όταν ολογράμματα αφήνονται ελεύθερα να εξερευνήσουν μία σειρά από ψηφιακά ερείπια και ουτοπίες υπό-κατασκευή.
    Η ταινία μικρού μήκους ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια ενός πενθήμερου workshop με την Iara Lee [Cultures of Resistance], κατόπιν πρόσκλησης από το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου. Συνδυάζοντας διαφορετικά μέσα για να δημιουργήσει μία ψυχεδελική, οπτική γλώσσα, η ταινία επιχειρεί να αναπαραστήσει ένα όραμα για την εγγύτητα και τη φροντιστικότητα που μπορεί να υπάρξει στο σημείο τομής μεταξύ ανθρώπινου και μη-ανθρώπινου, οργανικού και ανόργανου, πραγματικού και φαντασιακού.

    Eremus, Turmoil, 2020, 7.54’
    Turmoil is a short story about two entities coming close and moving away from each other.
    Turmoil is a dream about intimacy in the post-analog age.
    Turmoil is a hedonistic and self-sufficient trip between inconsistent modes of reality.
    Turmoil is what happens when semi-conscious holograms are set free to explore a series of digital ruins and utopias under-construction.
    The short film was produced during a five day workshop with Iara Lee [Cultures of Resistance], after the invitation of the 6th Peloponnesus International Documentary Festival. By blending different mediums to create a trippy visual language, the film attempts to portray a vision about intimacy and care, which occurs at the intersection of human and non-human, organic and inorganic, real and imaginary.
    #hedonism #sexuality #postinternet #nonhuman #intimacy

    image

    Δήμητρα Ιωάννου, Hack all Genders, 2018, 5.12’ 
    Στο βίντεο-ποίημα «Hack All Genders», η Δήμητρα Ιωάννου διερευνά τον «κουήρ μαγνητισμό» στη διαφήμιση εμπνευσμένη από το μοντέλο και ηθοποιό Jenny Shimizu όπως και την έννοια της νεράιδας («το κοινωνικό φύλο της λεκτικής παράβασης»). Οι σύγχρονες νεράιδες υπονομεύουν τόσο τη γλώσσα όσο και το κοινωνικό φύλο ενώ ταυτόχρονα εκθέτουν την Ιστορία που τις εκθέτει.

    Dimitra Ioannou, Hack all Genders, 2018, 5.12’
    In the video-poem “Hack All Genders,” Dimitra Ioannou explores ‘queer mystique’ in advertising, inspired by the model and actress Jenny Shimizu, and also the concept of the fairy – ‘the gender of verbal transgression’ –. The modern fairies subvert language and gender while at the same time exposing the History that exposes them.
    #videopoetry #queermystique #transgression

  2. 0
  1. All films with english/greek subtitles
Ποιά* άφησε / πίσω τι; , Milena Gramova, 2012, 60’
Who Left / What Behind? είναι ένα βουλγαρικό-τούρκικο έργο που εξετάζει την επικέντρωση στην πολιτιστική ζωή και τον αντίκτυπο της στη δημιουργική σταδιοδρομία...

    All films with english/greek subtitles

    image

    Ποιά* άφησε / πίσω τι; , Milena Gramova, 2012, 60’ 
    Who Left / What Behind? είναι ένα βουλγαρικό-τούρκικο έργο που εξετάζει την επικέντρωση στην πολιτιστική ζωή και τον αντίκτυπο της στη δημιουργική σταδιοδρομία σαράντα καλλιτέχνιδων από την Βουλγαρία και την Τουρκία. Κάπου μεταξύ της γεννέτηρας και της μεγάλης πόλης, σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, ο οποίος ίσως δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες για ανταλλαγή, αλλά εμβαθύνει την απομόνωση, συναντάμε τις οπτικές των καλλιτεχνιδών, που αλλάζουν τον τόπο διαμονής τους προς αναζήτηση διανοητικής έμπνευσης και ισότητας. 

    Who Left / What Behind?, Milena Gramova, 2012, 60’
    Who Left / What Behind? is a bulgarian-turkish project that examines the centralization in cultural life and its impact on the creative path of forty women artists from Bulgaria and Turkey. Somewhere between the birthplace and the big city, in a globalizing world, which perhaps creates more opportunities for exchange, but also deepens isolation, we meet the views of these artists, who change the place they live, seeking intellectual inspiration and equality.
    #women*artists #creativesubject #beyondborders #documentary

    image

    Η τελευταία βαλβίδα, Boryana Rossa και ULTRAFUTURO, 2004, 4’
    The Last Valve είναι ένα μανιφέστο απελευθερωμένο από διαφοροποιήσεις φύλου. Η Rossa σφραγίζει το αιδοίο της ράβωντας το με χειρουργική κλωστή, παίζοντας με την κοινότυπη Βουλγαρική σεξιστική έκφραση “ραμμένο μουνί”, αναφερόμενη στις γυναίκες που δεν είναι έτοιμες για σεξ σε κάθε στιγμή. Η Rossa είναι εμπνευσμένη από υπάρχοντες trans/διεμφυλικές ενσαρκώσεις σεξουαλικότητας στο ζωικό βασίλειο, από σεξουαλικά υβρίδια ανθρώπινων και ζωικών σωμάτων, και από την ανάδυση τεχνητών ρομποτικών και βιολογικών ανθρωποειδών ελεύθερων από περιορισμούς φύλου. Όλα αυτά τα μοντέλα προτείνουν τη διαφυγή από το ετεροκανονικό δίπολο και προτείνουν δυνατότητες δημιουργίας μιας κοινωνίας που μπορεί να δεχτεί πιο ευέλικτες εννοιολογήσεις της σεξουαλικότητας και του κοινωνικού φύλου. Μια κοινωνία που μπορεί να αγκαλιάσει την πολυμορφία και να μην την αναθεματίσει, καθώς και να δημιουργήσει πιο ρευστούς ορισμούς και ευέλικτες έννοιες του τι είναι αρμόζον. 

    The Last Valve, Boryana Rossa and ULTRAFUTURO, 2004, 4’
    The Last Valve is a manifesto of a future freed of gender distinctions. Rossa sews her vulva shut with surgical thread, playing with the common Bulgarian sexist expression “stitched up cunt” defining women who are not ready for sex any time. Rossa was inspired by existing transgender models of sexuality in the animal world, by sexually hybrid human and animal bodies, and by the emergence of artificial robotic and biological cyborgs free of gender determinations. All these models propose escape from the heteronormative binarism and proposes possibilities for creating a society that has the potential to accept more flexible notions of sex and gender, to embrace diversity and not to curse it, and to create more fluid definitions and soft notions of appropriateness.
    #manifesto #transgender #hybridbodies 

    image

    Σκηνές που φαντάστηκα, Metin Akdemir, 2020, 45’
    Από τη δεκαετία του 1980 και παράλληλα με τις σημαντικές νίκες του φεμινισμού, ορισμένες αξιόλογες κινηματογραφικές παραγωγές, οι οποίες κατηγοριοποιήθηκαν και έγιναν ευρέως αποδεκτές ως «Ταινίες Γυναικών», βρήκαν τη θέση τους στην ιστορία του τουρκικού κινηματογράφου. Η ταινία Scenes I Imagine εξετάζει γιατί οι «κουίρ συνδηλώσεις / ενδεχομενικότητες» που συνεπάγονται οι λεγόμενες «Ταινίες Γυναικών» απεικονίζονται ως φιλία, συντροφικότητα ή γυναικεία αλληλεγγύη, καθώς και γιατί αναπαριστούν, αλλά συνάμα δεν μπορούν να αντιπροσωπεύουν τις κουίρ σχέσεις. Η ταινία Scenes I Imagine ακολουθεί αυτήν τη διερώτηση εστιάζοντας σε τρεις ταινίες αυτής της εποχής. Αντί να επιδιώκει καταληκτικά ή απόλυτα συμπεράσματα εκ των προτέρων, η ταινία προχωρά ένα βήμα πέρα από τον υπαινιγμό και προς τη φαντασία. Αναφορικά με το γεγονός ότι στον τουρκικό κινηματογράφο, οι ετεροφυλόφιλες σχέσεις είναι ορατές σε συγκεκριμένες μορφές, ενώ οι κουίρ σχέσεις απλά υπαινοούνται, παρακολουθούμε ξανά τρεις ταινίες (το “Dul Bir Kadın” (1985) και το “Kadının Adı Yok” (1988) του Atıf Yılmaz, και το “İki Kadın”(1992) του Yavuz Özkan), όπου παρουσιάζουνται αμφίσημες σεξουαλικότητες.

    Hayalimdeki Sahneler (Scenes I Imagine), Metin Akdemir, 2020, 45’
    From the 1980s onwards and in tandem with significant feminism gains, some influential productions which are categorized and widely accepted as “Women’s Film” took their place in the history of Turkish Cinema. Scenes I Imagine examines why the “queer implications / possibilities” that these so-called “Women’s Films” entail are portrayed as friendship, companionship or sisterhood, or why they are represented / cannot be represented as queer relations. Scenes I Imagine examines why the “queer implications / possibilities” that these so-called “Women’s Films” entail are portrayed as friendship, companionship or sisterhood, or why they are represented / cannot be represented as queer relations. Scenes I Imagine pursues this inquiry by focusing on three films from that era. Rather than aiming to reach forgone or absolute conclusions, it goes one step beyond implying and towards the imagination. With reference to the fact that in Turkish cinema, heterosexual relationships are visible in certain forms, whilst queer relationships are only ‘implied’, we want to re- watch three films (“Dul Bir Kadın” (1985), Dir: Atıf Yılmaz, “Kadının Adı Yok” (1988), Dir: Atıf Yılmaz, “İki Kadın” (1992) Dir: Yavuz Özkan) in which ambiguous sexuality takes place. 
    #queercinema #women'sfilms #queerimplications #turkishcinema

    image

    ΣΜΕΟΥΡΟ - Μαλίνα, Anastasija Lazarova, 2018, 13’
    Η Άντρεα είναι μόνη στο σπίτι, ενώ η καλύτερη της φίλη Ντόνα θέλει να πάει σε ένα πάρτι για να συναντήσει τον Βίκτορ, το γκομενάκι που γουστάρει. Στο πάρτι βλέπουν τον Βίκτορ με ένα άλλο κορίτσι και τον αδερφό της Άντρεα. Όταν η Ντόνα ζητά από την Άντρεα να μάθει από τον αδερφό της ποιο είναι το κορίτσι στο πάρτι, η φιλία τους δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

    RASPBERRY - Malina, Anastasija Lazarova, 2018, 13’
    Andrea is home alone and her best friend Dona wants to go to the party where Viktor, her crush, will be. At the party they see Viktor with another girl and Andrea’s brother. When Dona asks Andrea to find out from her brother who the girl is, their friendship will never be the same again.
    #friendship #fallinginlove #comingofage

    image

    Οι τρεις μας, Renato Balla, 2019, 24
    Ο Martin και η Freja είναι πια μέρος της μονοτονίας που ονομάζεται «γάμος». Έχουν αρχίσει να νιώθουν αηδία ο ένας για τον άλλο. Μία νέα φωτογράφος θα γίνει μέρος της ζωής τους…

    The three of us, Renato Balla, 2019, 24
    Martin and Freja are now part of this monotony called “marriage”. They have started to feel disgust for each other. A young photographer will become part of their life… 
    #marriage #relationships #experimentation

    image

    Σχέσεις: τα 25 χρόνια του λεσβιακού γκρουπ ŠKUC-LL, Marina Gržinić, Aina Šmid, Zvonka T Simčič, 2012, 60’
    Το βίντεο-ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε για την επέτειο των 25 χρόνων της λεσβιακής ομάδας ŠKUC-LL (1987-2012) και αφορά στο λεσβιακό κίνημα στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Είναι ένα πρότζεκτ που οπτικοποιεί και ορίζει το πλαίσιο για το κίνημα και την ΛΟΑΤΚ κοινότητα εκ των έσω, σε σχέση με την πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό, τις τέχνες και τις νομικές θεσμικές δομές. Η τοποθέτηση σε αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο λειτουργεί σε δύο επίπεδα: σε πρώτο επίπεδο, από τον παρακμάζοντα σοσιαλισμό στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, και σε δεύτερο, από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα στη μετάβαση σε έναν αιματηρό νεοφιλελεύθερο παγκόσμιο καπιταλισμό. Η ταινία περιλαμβάνει μια ανάλυση για το (ΛΟΑΤ) κίνημα στην ΕΕ μετά το 2004, όταν η Σλοβενία έγινε μέλος της ΕΕ, και περιλαμβάνει συζητήσεις και αναλύσεις του “κλίματος” που ακολούθησε τις συζητήσεις σχετικά με την απόρριψη του νέου οικογενειακού δικαίου στη Σλοβενία το 2012. Το υπό αναθεώρηση οικογενειακό  απορρίφθηκε μέσω δημοψηφίσματος τον Μάρτιο του 2012, όπου η πλειοψηφία εναντιώθηκε στο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα των ομόφυλων σχέσεων και των παιδιών τους. Οι Παρελάσεις Υπερηφάνειας (pride) στην πρώην-γιουγκοσλαβική επικράτεια κατέχουν μια διακριτή θέση μέσα στην ταινία. 
    Η ταινία προβάλλει μια πληθώρα διαδικασιών περιθωριοποίησης και τον αγώνα για τα δικαιώματα των λεσβιών και της ΛΟΑΤ κοινότητας στη Σλοβενία και στην ευρύτερη πρώην-Γιουγκοσλαβία. Είναι μια πάλη για ορατότητα, καθώς και μια μαρτυρία της απίστευτης δύναμης του λεσβιακού κινήματος, των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών δυνατοτήτων του, των κριτικών λόγων και των πολιτικών χειραφέτησης του. Η ταινία αποτελείται από συνεντεύξεις, έγγραφα, καλλιτεχνικά πρότζεκτ, σκηνές νυχτερινής ζωής, πολιτικές δράσεις και κριτικές συζητήσεις. Μιλάει επίσης για την Ευρώπη, την παγκόσμια ιστορία του καπιταλισμού και της κοινωνικής θέσης των λεσβιών σήμερα. Άλλες θεματικές που καλύπτονται είναι η ιστορία, οι σχέσεις και οι συμμαχίες με τα φεμινιστικά, τα γκέι, τα τρανς και τα κουίρ υποκείμενα, το AIDS και οι εκφάνσεις της ομοφυλοφιλίας. Η ταινία ασκεί δριμύ κριτική ενάντια στις διακρίσεις, τον ρατσισμό και τον φασισμό στην Ευρώπη σήμερα.
    Η ταινία πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία κρατική χρηματοδότηση ή υποστήριξη από ΜΚΟ και γυρίστηκε στη Λουμπλιάνα και το Βελιγράδι το 2012. 

    Relations: 25 Years of the Lesbian Group ŠKUC-LL, Marina Gržinić, Aina Šmid, Zvonka T Simčič, 2012, 60’
    This documentary video is about the 25 anniversary of the lesbian group ŠKUC-LL (1987-2012) and about the lesbian movement in former Yugoslavia. It is a project that visualizes, and defines the context for the movement and of the LGBTQ community within and with relation to politics, economics, culture, arts and legal institutional structures; this contextualization works on two layers: first from the decaying socialism to neoliberal capitalism, and then in the time of the 1990s it depicts the transition to a present, bloody neoliberal global capitalism. The video film includes analysis of the movement in the EU after 2004, when Slovenia became a member of EU, and includes discussions and analysis of the “climate” that followed the discussions and rejection of a new family code in Slovenia in 2012. The family code was rejected by a referendum in March 2012, the majority decided negatively on basic human rights for same sex unions and their children. A special place is given in the film to the Pride Parades in the ex-Yugoslavian territory.The video film presents a variety of processes of marginalization and the struggle for rights of the lesbian and LGBT community in Slovenia and wider in ex-Yugoslavia. It is a struggle for visibility, but as well a testimony of the incredible power of the lesbian movement, its artistic and cultural potential, critical discourses and emancipatory politics. The film consists of interviews, documents, art projects, nightlife, political appearances, and critical discourse. The film as well talks about Europe, global world capitalism and the status of lesbians today. Other topics that are covered are history, the relations and alliances with feminism, gay, transgender and queer, AIDS and the diction of homosexuality. It gives a harsh critique of discrimination, racism, fascism in Europe today.This is a NO budget film, made without a single cent of investment by government or NGOs. Filmed in Ljubljana and Belgrade in 2012. 
    #lesbianmovement #LGBThistory #LGBTpolitics #documentary

    ////

  2. 0
  1. (Scroll down for English)
Μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς καταφέραμε μαζί σας να ολοκληρώσουμε το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020. Οι φωτογραφίες και τα όμορφα σχόλια που μας στέλνατε κατά τη διάρκεια του διήμερου event αποτέλεσαν για μας σημαντική συντροφιά...

    (Scroll down for English)

    Μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς καταφέραμε μαζί σας να ολοκληρώσουμε το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020. Οι φωτογραφίες και τα όμορφα σχόλια που μας στέλνατε κατά τη διάρκεια του διήμερου event αποτέλεσαν για μας σημαντική συντροφιά και λόγο για να συνεχίσουμε!

    Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς όλες όσες συνέβαλαν στην υλοποίηση του φεστιβάλ με οποιοδήποτε τρόπο. Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τις συνεπιμελητικές ομάδες και όλες τις καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές* που μοιράστηκαν μαζί μας τα έργα τους, καθώς και όσες* στήριξαν την επιθυμία μας να συνεχίσουμε το φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020. Επίσης ευχαριστούμε πολύ για την υποστήριξη τους το RosaLuxgr, το Goethe-Institut Athen, καθώς και την Ταινιοθήκη της Ελλάδος / Greek Film Archive.

    Ευχόμαστε να έρθουν σύντομα πιο ελεύθερες ημέρες που θα μπορούμε να συναντιόμαστε, να διαδηλώνουμε και να δημιουργούμε παρέα!
    Με αγάπη και εκτίμηση,

    Η ομάδα της Αφροδίτης* 2020

    //// English

    In the midst of those difficult times the Aphrodite festival * 2020 has been completed. The photos and the beautiful comments that you have sent to us during the two-day film festival have been a significant companion for us and a reason to continue! 

    We would like to thank all those who contributed to the festival’s realization. Especially we would like to thank warmly the co-curatorial groups and all the artists*/filmmakers* who shared their works with us, as well as those who supported our desire to continue the Aphrodite* Festival 2020. We also thank the Rosa Luxemburg Foundation of Athens, the Goethe-Institut Athens as well as the Greek Film Archive for their support. 

    Since the previous days have been marked with greek state repression, we wish for more free days, when we will be able to demonstrate and create together!
    Warm wishes and lots of love,

    Aphrodite* 2020 team

    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
  2. 0
  1. (Scroll down for English)
Το κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* συνεχίζεται για τρίτη συνεχή χρονιά και το διήμερο φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση της θεματικής του: Οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις...

    (Scroll down for English)

    Το κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* συνεχίζεται για τρίτη συνεχή χρονιά και το διήμερο φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση της θεματικής του: Οι γεωγραφίες της*, οι συνέργειές της*, οι διασταυρώσεις της* που αφορά στη γεωγραφική γειτνίαση καθώς και στην ιστορικοπολιτική, οικονομική και συναισθηματική αλληλεξάρτηση συνόρων Βαλκανικών χωρών. Δεδομένου των φυσικών και υλικών περιορισμών λόγω της πανδημίας το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά στις 5 και 6 Δεκεμβρίου σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

    Μέσα από το πρόγραμμα του φεστιβάλ Αφροδίτη* 2020 επιθυμούμε να προσεγγίσουμε τις εμπειρίες της μετανάστευσης και ιδιαίτερα τα ζητήματα της γειτνίασης, της απόστασης, της επιτήρησης, της σεξουαλικότητας, του σώματος, της οικειότητας και της οικιακότητας. Αναρωτιόμαστε πώς βιώνεται η ευαλωτότητα, η απομόνωση, ο περιορισμός της μετακίνησης και οι πολιτικές των κλειστών συνόρων εντός της εξελισσόμενης συνθήκης της πανδημίας, αλλά και ποιοι νέοι τρόποι επαφής σε σχέση με τη διαχείριση της ζωής και της απώλειας αναδύονται μέσα από αυτούς του περιορισμούς.

    Το ανοιχτό κάλεσμα αποτελεί τμήμα του φετινού αφιερώματος και θα παρουσιαστεί μαζί με ταινίες και βίντεο που έχουν επιμεληθεί κουίρ-φεμινιστικές συλλογικότητες από τα Βαλκάνια: ALeanca_LGBT (Αλβανία), Sofia Queer Forum (Βουλγαρία) Pembe Hayat Kuirfest (Τουρκία) και Tiiiit! Inc. (Μακεδονία). Αναμένουμε τις συμμετοχές σας με ταινίες μικρού ή μεγάλου μήκους, πειραματικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και diy βίντεο. Το κοινό θα βραβεύσει την καλύτερη ταινία κατά διάρκεια του φεστιβάλ.

    Διαδικασία συμμετοχής: Υποβολή του υλικού διαδικτυακά (download link για την ταινία και σύντομο βιογραφικό), μέχρι 10 Νοεμβρίου 2020 στο aphroditeprojectathens@gmail.com

    Τι είναι το Αφροδίτη*;
    To κουίρ-φεμινιστικό φεστιβάλ Αφροδίτη* ξεκίνησε το 2018 στην Αθήνα επιδιώκοντας μια μακροπρόθεσμη σχέση με εγχώριες και διεθνείς ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικές κοινότητες. Μέσα από προβολές καλλιτεχνικών ταινιών, διοργάνωση συζητήσεων και εργαστηρίων το φεστιβάλ Αφροδίτη* επιμελείται και παρουσιάζει καλλιτεχνικά και ακτιβιστικά πρότζεκτ, που καταγράφουν τις ιστορίες και τις γλώσσες των κουίρ-φεμινιστικών υποκειμένων, τις πολιτικές των σωμάτων και των συνόρων.  

    Επιμελητική ομάδα Αφροδίτη* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου aka Franck-Lee Alli-Tis.

    https://aphroditeproject.org/

    https://www.facebook.com/AphroditeQueerFeministFestival

    https://www.facebook.com/events/364282431380385/

    Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Rosa Luxemburg Athens και του Goethe Institut Athen. 

     //// English

    Aphrodite* / her* geographies, her* complices, her* intersexions

    Open Call to participate in the Queer-feminist Festival Aphrodite* 2020 with films/videos by women* and LGBTQI*+ artists from the Balkan countries who live or have lived in Greece.

    The queer-feminist festival Aphrodite* continues with its third edition. The two-day Aphrodite* Festival 2020 is the initial event of this year’s thematic “her* geography, her* synergies, her* intersexions”, which explores the issues of  geographical proximity as well as the historical-political, economic and affective interdependence of bordering Balkan countries. Due to the physical and material constraints imposed by the pandemic, the festival will be held online on 5th and 6th December in collaboration with the Greek Film Archive.

    The program of the Aphrodite* Festival 2020 seeks to approach the experiences of migration and especially the issues of proximity, distance, surveillance, sexuality, body, intimacy and home. We ask ourselves how vulnerability, isolation, restricted freedom of movement and a closed border policy are experienced within the pandemic, but also which new ways of dealing with life and loss can emerge through these constraints.

    We are looking forward to your contributions with feature or short films, experimental films, documentaries and diy videos. The audience will award the best film during the festival. The open call is part of the Aphrodite* Festival 2020 and will be presented along with films and videos curated by queer and feminist collectives from the Balkans: ALeanca_LGBT (Albania), Sofia Queer Forum (Bulgaria), Pembe Hayat Kuirfest (Turkey), Tiiiit! Inc. (Macedonia).    

    Terms of submission: Please send us a download link for the submitted film/video and a short CV at aphroditeprojectathens@gmail.com. Deadline: November 10, 2020

    What is Aphrodite* ?
    The Aphrodite* queer-feminist festival started in 2018 in Athens aiming to establish a long-term relationship with local and international LGBTQI*+ feminist communities. Through film screenings, discussions and workshops, Aphrodite* curates and presents art and activist projects that document the stories and languages of queer-feminist subjects as well as the politics of bodies and borders.

    Curatorial group Aphrodite* 2020: Athens Museum of Queer Arts (AMOQA), Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis.
    Guest curator open call 2020: Vanessa Giorgo

    https://aphroditeproject.org/

    https://www.facebook.com/AphroditeQueerFeministFestival

    https://www.facebook.com/events/364282431380385/

    With the support of Rosa Luxemburg Stiftung Athen and Goethe Institut Athen.

  2. 0
  1. (scroll down for English)
Αφροδίτη* / Η μαγεία της*, το έργο της*, η επιθυμία της*, η δύναμη της*, η φροντίδα της*
21-23 Ιουνίου Κινηματογραφικές προβολές, 16 - 23 Ιουνίου Εργαστήρια και Παρουσιάσεις
Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου...

    (scroll down for English)

    Αφροδίτη* / Η μαγεία της*, το έργο της*, η επιθυμία της*, η δύναμη της*, η φροντίδα της*  

    21-23 Ιουνίου Κινηματογραφικές προβολές, 16 - 23 Ιουνίου Εργαστήρια και Παρουσιάσεις      

    Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2019                             

    Στο πλαίσιο της αυξανόμενης συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας που θέτει στο περιθώριο κάθε έκφανση της διαφορετικότητας (έμφυλης, φυλετικής, σεξουαλικής, κ.ά.), η ανάγκη του πολυφωνικού εγχειρήματος Αφροδίτη* γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Το Αφροδίτη* επιχειρεί μέσα από προβολές ταινιών και τη διεξαγωγή εργαστηρίων και συζητήσεων να ενισχύσει τη δράση και την ορατότητα κουίρ φεμινιστικών πρακτικών και συλλογικοτήτων, προκειμένου να ισχυροποιήσει τις φωνές απέναντι στην κουλτούρα του σεξισμού και του κοινωνικού ρατσισμού.

    Πιο αναλυτικά, οι προβολές ταινιών από το Κουίρ Φεστιβάλ Pembe Hayat της Άγκυρας, από τη φεμινιστική συλλογή της Cinenova στο Λονδίνο και από το Φεστιβάλ Trans*Formations του Βερολίνου, που διοργανώνεται από μια ομάδα People of Color* τρανς και άλλων ατόμων που δεν συμμορφώνονται με το φύλο τους (gender non-conforming), μας προ(σ)καλούν να συζητήσουμε, μεταξύ άλλων, για τον αντιρατσισμό και τη μετα-αποικιοκρατική συνθήκη, την επιθυμία και τη σεξουαλικότητα, καθώς και για την καλλιτεχνική και ακτιβιστική δράση κουίρ φεμινιστικών ομάδων. Τα εργαστήρια Gender Panic Inc Queer MagiK Sigil, της συλλογικότητας Gender Panic, και το Visibly invisible της Adeola Naomi Aderemi από τη συλλογικότητα Distinguished Diva εστιάζουν στις επιτελεστικές πρακτικές της φροντίδας και στον κουίρ μαγικό συμβολισμό. Η ομάδα Πολιτικά Χοντρέλες συζητά το θέμα του πάχους ως βίωμα και ως πολιτική ταυτότητα, ενώ το εργαστήριο Queer(s´) Talk(s) πραγματεύεται την ποιητική της/των (κουίρ) γλώσσας/γλωσσών και τη σχέση μεταξύ γλώσσας, συν-αισθήματος (affect) και τρανς* σωμάτων. Το εργαστήριο Slut Pride θέτει στο επίκεντρο την κουλτούρα του σεξισμού και ζητήματα δικαιοσύνης αναφορικά με αυτή, καθώς επίσης επεξεργάζεται τρόπους για τη φροντίδα, την αυτοπροστασία και την ενδυνάμωση των θηλυκοτήτων*. Τέλος, το επιτελεστικό εργαστήριο Gender troubles in (art) education συζητά την κυριαρχική ανα-παραγωγή έμφυλων στερεοτύπων εντός των θεσμικών δομών της (καλλιτεχνικής) εκπαίδευσης και διερευνά τις εμπειρίες και τις αντιστάσεις των κουίρ φεμινιστικών δημιουργικών υποκειμένων. Τέλος, η ομάδα Queering Psychoanalysis (QP) συζητά θέματα που αφορούν στην πολιτική του φύλου και τα ζητήματα κοινωνικής αντίληψης, σε μια προσπάθεια επαναξιολόγησης της ψυχαναλυτικής θεωρίας έτσι ώστε να αφορά την κουίρ κοινότητα.

    Επιμελητική ομάδα: Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου, Athens Museum of Queer Arts (Maria F. Dolores, Johnny Pavlatos, Holly Ιngleton, Alex Buschky), Beaver.

    Καλεσμένες συνεπιμελητικές ομάδες: Cinenova (London), Pembe Hayat Kuirfest Ankara, TransFormations – Trans* Film Festival Berlin, Nτιάνα Μάνεση & Φρύνη Κόντη, Adeola Naomi Aderemi.

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές*: Μαργαρίτα Αθανασίου, Demhat Aksoy, Gizem Aksu, Jean-Pierre Bekolo, Jay Bernard, Anna Brownfield, Rodrigo D’Alcântara, Michelle Fiordaliso, Su Friedrich, Leah Gilliam, Sinan Göknur, Βίλμα Μενίκη, Maude Matton & SJ Rahatoka, Pol Merchan, Tracey Moffatt, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, Chelsea Poe & Courtney Trouble, ομάδα Queer(s’) Talk(s), Elizabeth Okoh, Prokne, Sarah Pucill, Qigemu, Saundra Sharp, Caroline Sheldon, Tejal Shah, Tran T Kim Trang, Evi Tsiligaridou.

    Υπεύθυνες* εργαστηρίων: Αντεόλα Ναόμι Αντερέμι, Μαρίζα Αυγέρη, Βανέσσα Βενέτη, Δήμητρα Ιωάννου, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Δέσποινα Σεβαστή, Άννη Σιμάτη, Αλέξια Στουραΐτη, Βασιλεία Στυλιανίδου aka Franck-LeeAlli-Tis, Άννα Τ., Atina Kolektifi, Gender Panic Collective.

    Παρουσιάσεις/Συζητήσεις: Ράνα Χαντάντ, Ελένη Τσαμπούρη, Ολυμπία Ζωγράφος, Political Fatties, Χλόη Κολύρη, Στέλλα Κασδοβασίλη, Δήμητρα Τζανάκη, Γιάννης Ρϊγας, Κώστα Σκαρπίδης, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquezομάδα Queering Psychoanalysis στην Αθήνα.

    (*) Στη σύγχρονη θεωρία του φύλου ο αστερίσκος υποδηλώνει τη διεύρυνση των ταυτοτήτων του φύλου.

    ….

    Aphrodite* / her* magic, her* work, her* desire, her* power, her* care     

    21-23 June – Film screenings, 16–23 June – Workshops and events              

    As part of the Athens and Epidaurus Festival 2019                                           

    Within the context of a growing conservatism of Greek society, that places each aspect of diversity (gender, race, sexuality etc.) at the margins, the Aphrodite* polyphonic project acquires an obvious impact and urgency. The Aphrodite* project, including film screenings, workshops and discussions, seeks to reinforce the action and visibility of queer feminist practices and collectives, in order to strengthen their voices against the culture of sexism and social racism.

    In detail, the films by the Pembe Hayat Queer Festival in Ankara, the Cinenova feminist collection in London and the Trans*Formations Festival in Berlin, organized by trans People of Color* and other gender non-conforming people, provoke us to discuss anti-racism and post-colonialism, desire and sexuality, along with art and activist practices of queer feminist groups.The workshops Gender Panic Inc Queer MagiK Sigil, introduced by the Gender Panic Collective, and Visibly Invisible by Adeola Naomi Aderemi, founder of Distinguished Diva, focus on performative practices of care and queer magic symbolism. The feminine group Political Fatties discusses fatness as an embodied experience as well as a political identity, while the Queer(s’) Talk(s) workshop approaches the poetics of (queer) language(s) and the relationship between language, affect and trans* bodies. The Slut Pride workshop critiques the culture of sexism and proposes transformative justice for processing ways of caring, self-defence and female* empowerment. Finally, the workshop Gender troubles in (art) education contests the dominant reproduction of gender stereotypes within the institutional structures of art education and explores the experiences and resistances of queer feminist creative subjects. Last but not least, the Queering Psychoanalysis group (QP) discusses issues related to the politics of gender and social perceptions in an attempt to re-evaluate psychoanalytic theory in order to make it relevant for the queer community.

    Curators: Sofia Bempeza, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou, Athens Museum of Queer Arts (Maria F. Dolores, Johnny Pavlatos, Holly Ιngleton, Alex Buschky), Beaver.

    Guest co-curators: Cinenova (London), Pembe Hayat Kuirfest Ankara, TransFormations – Trans* Film Festival Berlin, Ntiana Manesi & Phryne Konti, Adeola Naomi Aderemi.

    Artists/Filmmakers: Demhat Aksoy, Gizem Aksu, Margarita Athanasiou, Jean-Pierre Bekolo, Jay Bernard, Anna Brownfield,  Rodrigo D’Alcântara, Michelle Fiordaliso, Su Friedrich Leah Gilliam, Sinan Göknur, Maude Matton & SJ Rahatoka, Vilma Meniki, Pol Merchan, Tracey Moffatt, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, Chelsea Poe & Courtney Trouble, Elizabeth Okoh, Prokne,  Sarah Pucill, Qigemu, Queer(s’) Talk(s) workshop group, Saundra Sharp, Caroline Sheldon, Tejal Shah, Tran T Kim Trang, Evi Tsiligaridou.

    Workshops facilitators: Adeola Naomi Aderemi, Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Gender Panic Collective, Atina Kolektifi, Despina Sevasti, Anni Simati, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis, Vanessa Veneti, Anna T., Maria Tzeferi.

    Presentations/Discussions: Rana Haddad, Eleni Tsampouri, Olympia Zografos, Political Fatties, Chloe Kolyri, Stella Kasdovasili, Demetra Tzanaki, Yannis Rigas, Kostas Skarpidis, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquez, the group Queering Psychoanalysis in Athens.

    (*) According to gender theory the asterisk implies the inclusion of all gender identities.

    Keep reading

  2. 2
  1. (scroll down for English)
Επιμελητική ομάδα: Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου, Athens Museum of Queer Arts (Maria F. Dolores, Johnny Pavlatos, Holly Ιngleton, Alex Buschky), Beaver.
Καλεσμένες συνεπιμελητικές...

    (scroll down for English)

    Επιμελητική ομάδα: Περσεφόνη Κερεντζή, Σοφία Μπέμπεζα, Σοφία Ντώνα, Βασιλεία Στυλιανίδου, Athens Museum of Queer Arts (Maria F. Dolores, Johnny Pavlatos, Holly Ιngleton, Alex Buschky), Beaver.

    Καλεσμένες συνεπιμελητικές ομάδες: Cinenova (London), Pembe Hayat Kuirfest Ankara, TransFormations – Trans* Film Festival Berlin, Nτιάνα Μάνεση & Φρύνη Κόντι, Adeola Naomi Aderemi.

    Καλλιτέχνιδες*/κινηματογραφιστές*: Μαργαρίτα Αθανασίου, Demhat Aksoy, Gizem Aksu, Jean-Pierre Bekolo, Jay Bernard, Anna Brownfield, Rodrigo D’Alcântara, Michelle Fiordaliso, Su Friedrich, Leah Gilliam, Sinan Göknur, Βίλμα Μενίκη, Maude Matton & SJ Rahatoka, Pol Merchan, Tracey Moffatt, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, Chelsea Poe & Courtney Trouble, ομάδα Queer(s’) Talk(s), Elizabeth Okoh, Prokne, Sarah Pucill, Qigemu, Saundra Sharp, Caroline Sheldon, Tejal Shah, Tran T Kim Trang, Evi Tsiligaridou.

    Υπεύθυνες* εργαστηρίων: Αντεόλα Ναόμι Αντερέμι, Μαρίζα Αυγέρη, Βανέσσα Βενέτη, Δήμητρα Ιωάννου, Σοφία Μπέμπεζα, Μαρία Φ. Ντολόρες, Δέσποινα Σεβαστή, Άννη Σιμάτη, Αλέξια Στουραΐτη, Βασιλεία Στυλιανίδου akaFranck-LeeAlli-Tis, Άννα Τ., Atina Kolektifi, Gender Panic Collective.

    Παρουσιάσεις/Συζητήσεις: Ράνα Χαντάντ, Ελένη Τσαμπούρη, Ολυμπία Ζωγράφος, Political Fatties, Χλόη Κολύρη, Στέλλα Κασδοβασίλη, Δήμητρα Τζανάκη, Ιωάννης Ρήγας, Κώστα Σκαρπίδης, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquez, ομάδα Queering Psychoanalysis στην Αθήνα.

    Το AMOQA (ATHENS MUSEUM OF QUEER ARTS) είναι ένας υβριδικός χώρος έρευνας και προώθησης τεχνών και σπουδών πάνω στη σεξουαλικότητα και τα φύλο.Φιλοξενεί βραδιές και φεστιβάλ performance, προβολές ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές του σώματος, όπως και κουήρv ταινιών πειραματικής φόρμας, εργαστήρια τεχνολογίας, διαλέξεις πάνω σε έμφυλα ζητήματα, παρουσιάσεις κουίρ μουσικής και άλλα. Παράλληλα, έχει ξεκινήσει το χτίσιμο ενος ΛΟΑΤΚΙ+ αρχείου, φέρνοντας μαζί συλλογές, έργα τέχνης, ζινάκια, συνεντεύξεις, ταινίες, φωτογραφία κλπ, στην προσπάθεια να χαρτογραφηθεί η ιστορία του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. To AMOQA θα ήθελε να δράσει ως χώρος συνάντησης για τη δικτύωση ερευνητών και δημιουργών που δουλεύουν πάνω στις πολιτικές του σώματος, με σκοπό τη δημιουργία καινούριων πρότζεκτς και την ανταλλαγή ιδεών και σκέψεων. Το AMOQA λειτουργει επίσης ως μια ανοιχτή πλατφόρμα όπου διάφορες ακτιβιστικές φεμινιστικές ΛΟΑΤΚΙ+συλλογικότητες βρίσκουν ασφαλή χώρο για τις συναντήσεις τους και τις εκδηλώσεις τους.

    To Beaver είναι μια γυναικεία κολεκτίβα με πολλές ανησυχίες και αλληλέγγυα συμπεριφορά στη διαφορετικότητα, με όποιο τρόπο αυτή προσεγγίζει το χώρο της: με τα πόδια, με αναπηρικό αμαξίδιο, με ποδήλατο, με καρότσι μωρού κτλ. Η λειτουργία του εγχειρήματος βασίζεται στην ισότιμη συμμετοχή στην ομάδα και λήψη αποφάσεων, στην εμπιστοσύνη στη λειτουργία της και την απόκτηση αισθήματος ασφάλειας μέσα σε αυτήν. Η δημιουργία της κολλεκτίβας Beaver πρεσβεύει όπως και πολλά ανάλογα εγχειρήματα ανά τον κόσμο: την απο-εκπαίδευση από τον καπιταλιστικό τρόπο λειτουργίας των εργασιακών σχέσεων και την καλλιέργεια της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και της αλληλοκατανόησης σε αντίθεση με τον ατομικισμό, τον ορθολογισμό της μέγιστης δυνατής ατομικής ωφέλειας και τις ατομικές λύσεις. Εστιάζει στη δημιουργία οριζόντιων δικτύων συνεργασίας και στην κατάλυση της κακώς νοούμενης ανταγωνιστικότητας, μακριά από αφεντικά και άλλα παρόμοια δεινά.

    Η Cinenova είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα το Λονδίνο αφιερωμένος στη διανομή και διατήρηση φεμινιστικών ταινιών και βίντεο. Iδρύθηκε το 1991 από τη συγχώνευση δύο προϋπάρχουσων φεμινιστικών οργανώσεων των Circles και Cinema of Women, που δραστηριοποιούνται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η Cinenova διανέμει πάνω από 300 τίτλους ταινιών δλδ. καλλιτεχνικών, πειραματικών, αφηγηματικών, ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικών έργων κινούμενης εικόνας. Οι θεματικές των ταινιών περιλαμβάνουν αντιπαραθετικές ιστορίες, μεταποικιακούς αγώνες, την οικιακή εργασία και την εργασία στον τομέα της φροντίδας (care work), την εκπροσώπηση του φύλου και της σεξουαλικότητας και, κυρίως, τις σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών αυτών αγώνων. Η ομάδα εργασίας της Cinenova ιδρύθηκε το 2010 και επιβλέπει τις συνεχιζόμενες εργασίες της διανομής των ταινιών και οργανώνει ειδικά εγχειρήματα που αποσκοπούν στον επαναπροσδιορισμό των συνθηκών της οργάνωσης. Τα μέλη της ομάδα εργασίας είναι: Cay Castagnetto, Emma Hedditch, Karolin Meunier, Charlotte Procter, Ash Reid, Irene Revell, Sandra Schäfer, Kerstin Schroedinger, Louise Shelley, Marina Vishmidt.

    KUIRFEST. Το Pink Life QueerFest διοργανώνεται από την Pink Life, την ένωση αλληλεγγύης λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανς ατόμων (LGBT) στην Άγκυρα, και αποτελεί το πρώτο κουίρ φεστιβάλ στην Τουρκία. Οι λάτρεις των κινηματογραφικών ταινιών έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ταινίες με LGBT θεματικές από διάφορες χώρες του κόσμου. Η πρώτη έκδοση του Pink Life QueerFest πραγματοποιήθηκε το 2011 στην Άγκυρα και αποτελεί το μοναδικό κουήρ φεστιβάλ στην Τουρκία. Το φεστιβάλ στοχεύει στη δημιουργία νέων πεδίων έκφρασης των LOATKI ατόμων και καλλιτεχνών αλλά και στην ευαισθητοποίηση μέσω της τέχνης σχετικά με τον αγώνα των ΛΟΑΤ κοινοτήτων. Επίσης δημιουργεί την ευκαιρία για λεπτομερείς συζητήσεις σχετικά με την κουίρ θεωρία.

    TransFormations Film Festival Berlin. Η οργανωτική ομάδα του TransFormations αποτελείται από μαύρους/ες και People of Colour τρανς, καθώς και άτομα που δεν συμμορφώνονται με το φύλο τους. Η ομάδα TransFormations επιχειρεί να κάνει μια αλλαγή δημιουργώντας και διατηρώντας ένα χώρο για διαθεματικές ταινίες από τις προοπτικές των μαύρων, αυτοχθόνων και People of Colour ατόμων. Τα μέλη της ομάδας του TransFormations συμμετέχουν ατομικά σε διάφορες συλλογικότητες και κοινοτικά πρότζεκτ, που είναι αφιερωμένα στη δημιουργία χώρων ενδυνάμωσης,  παράγοντας κοινωνικό αντίκτυπο.

    Adeola Naomi Aderemi by Distinguished Diva. H Αντεόλα Ναόμι Αντερέμι είναι Νιγεριανή-Ελληνίδα ακτίβιστρια και θεραπεύτρια. Είναι πτυχιούχος γλωσσοθεραπείας και λογοθεραπείας, εργάζεται ως δημιουργός περιεχομένου πολυμέσων και παράλληλα ως γιόγκα θεραπεύτρια, μεταξύ άλλων στο πρόγραμμα αποκατάστασης για επιζούσες τραυμάτων Warrior Woman, που ίδρυσε η ίδια. Έχει εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός, διευθύντρια προγράμματος, συντάκτρια μόδας και δημιουργική διευθύντρια σε διάφορα ευρωπαϊκά ιδρύματα. Η Distinguished Diva είναι μια συλλογικότητα που στοχεύει στη σύνδεση των γυναικών της αφρικανικής διασποράς πέρα των συνόρων. Η διαδικτυακή κοινότητα Distinguished Diva ενισχύει του δεσμούς της κοινότητας, την μεταξύ τους επικοινωνία, την ευρύτητα της δράσης τους καθώς και την παγκόσμια προσβασιμότητα των γυναικών αφρικανικής καταγωγής. Η ομάδα της Distinguished Diva πιστεύει ακράδαντα ότι μέσω της αμοιβαίας υποστήριξης μεταξύ μαύρων γυναικών, που κανείς άλλος πέρα από τις ίδιες δεν δύναται να προσφέρει, είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τις περιπλοκότητες της μαύρης γυναίκας. Η Distinguished Diva αναγνωρίζει επίσης τη σημασία της φυσικής συνεύρεσης εκτός διαδικτυακών χώρων και πραγματοποιεί εκδηλώσεις σε πολλά μέρη του κόσμου με σκοπό να συγκεντρώσει τις “Μαύρες γυναίκες” για την ενίσχυση της φιλίας, της φροντίδας και την εξεύρεση πόρων.

    ❤️

    Curators: Sofia Bempeza, Sofia Dona, Persephone Kerentzi, Vassiliea Stylianidou, Athens Museum of Queer Arts (Maria F. Dolores, Johnny Pavlatos, Holly Ιngleton, Alex Buschky), Beaver.

    Guest co-curators: Cinenova (London), Pembe Hayat Kuirfest Ankara, TransFormations – Trans* Film Festival Berlin, Ntiana Manesi & Phryne Konti, Adeola Naomi Aderemi.

    Artists/Filmmakers: Demhat Aksoy, Gizem Aksu, Margarita Athanasiou, Jean-Pierre Bekolo, Jay Bernard, Anna Brownfield,  Rodrigo D’Alcântara, Michelle Fiordaliso, Su Friedrich Leah Gilliam, Sinan Göknur, Maude Matton & SJ Rahatoka, Vilma Meniki, Pol Merchan, Tracey Moffatt, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, Chelsea Poe & Courtney Trouble, Elizabeth Okoh, Prokne, Sarah Pucill, Qigemu, Queer(s’) Talk(s) workshop group, Saundra Sharp, Caroline Sheldon, Tejal Shah, Tran T Kim Trang, Evi Tsiligaridou.

    Workshops facilitators: Adeola Naomi Aderemi, Sofia Bempeza, Maria F. Dolores, Gender Panic Collective, Atina Kolektifi, Despina Sevasti, Anni Simati, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis, Vanessa Veneti, Anna T., Maria Tzeferi.

    Presentations/Discussions: Rana Haddad, Eleni Tsampouri, Olympia Zografos, Political Fatties, Chloe Kolyri, Stella Kasdovassili, Demetra Tzanaki, Ioannis Rigas, Kostas Skarpidis, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquez, the group Queering Psychoanalysis in Athens.

    AMOQA (ATHENS MUSEUM OF QUEER ARTS) is a hybrid space for the research and promotion of arts and studies on sexuality and gender. It hosts special nights and festivals of performance, screenings of documentaries on gender politics, as well as experimental queer films, technology workshops, lectures on gender topics, queer music gigs and more. At the same time, it has initiated the building of an LGBTQI+ archive, bringing together collections, artworks, zines, interviews, films, photography etc κλπ, in an attempt to trace a cartography of greek LGBTQI+ movements. AMOQA would like to act as a meeting point for the networking of researchers and artists that work on body politics, aiming at the creation of new projects as well as the exchange of ideas and thoughts. AMOQA functions as well as a safe platform where different activist feminist queer groups use for their meetings and events.

    Beaver is a women’s co-op, which is deeply concerned about the state of things and actively engaged in expressing its solidarity to diversity, whatever way that approaches our space: on foot, by wheelchairs and baby carts, on bikes etc. This co-op is made of basketball players, manicurists, builders, architects, shipbuilders, cyclists, seamstresses, librarians, carpenters, activists, employees, house ladies, sound engineers, dog mothers, cat mothers, or simply mothers and many more. The project is based on equal participation and decision-making among the team, on the confidence for its operation and the creation of a safe space. The formation of Beaver, like many similar initiatives around the world, aims at: un-education from the capitalist mode of working relations, strengthen of solidarity, companionship and mutual understanding, as opposed to individualism, the rationalization of the maximum individual benefit and individual solutions. Beaver focuses on the creation of horizontal networks of cooperation and the abolition of poorly understood competitiveness, opposed to late capitalist working relationships.

    Cinenova is a volunteer-run charity preserving and distributing the work of feminist film and video makers. Founded in 1991 Cinenova has its origins in two pre-existing feminist organisations active since the late 1970s, Circles and Cinema of Women. Cinenova currently distributes over 300 titles that include artists’ moving image, experimental film, narrative feature films, documentary and educational videos made from the 1920s to the late 1990s. The thematics in these titles include oppositional histories, post-colonial struggles, reproductive labour, representation of gender, race, sexuality, and importantly, the relations and alliances between these different struggles. The Cinenova Working Group, founded in 2010, oversees the ongoing work of distribution, as well as special projects that seek to question the conditions of the organisation, and includes Cay Castagnetto, Emma Hedditch, Karolin Meunier, Charlotte Procter, Ash Reid, Irene Revell, Sandra Schäfer, Kerstin Schroedinger, Louise Shelley, Marina Vishmidt.

    KUIRFEST. Pink Life QueerFest organized by Pink Life Lesbian, Gay, Bisexual and Trans (LGBT) Solidarity Association in Ankara, is the first queer festival in Turkey. Film enthusiasts have an opportunity to watch LGBT-themed films from different countries from all around the world. Pink Life KuirFest is the only queer film festival in Turkey taking place since 2011.  The festival aims to create new and fresh areas of (self-) expression of LGBTQI individuals and artists and to raise awareness on LGBT struggle through the use of art; and it creates an opportunity for detailed discussions about Queer Theory.

    TransFormations Film Festival Berlin. TransFormations is an organizing Team of Black & PoC trans*, two spirit, gender non-conforming people who want to make a change by creating and sustaining a space for intersectional films from (but not limited to) the perspectives of Black, Indigenous, PoC folks speaking about or from trans* and/ or gender-variant experiences. Each of the founders is also involved in other grassroots organizations and community based projects that are devoted to creating empowering spaces and producing social impact.

    Adeola Naomi Aderemi by Distinguished Diva. Adeola Naomi Aderemi is a Nigerian-Greek activist and healer. She is a graduate of speech and language therapy, currently working as a multimedia content creator, yoga therapist and founder of Warrior Woman, a rehabilitation program for trauma survivors. She has worked as a radio producer, program facilitator, model, fashion editor and creative director for various European institutions. Distinguished Diva is a collective that aims to connect women of Africa descent beyond borders. Our online collective fosters community building, communication, outreach and global accessibility for women of African heritage. We strongly believe that if we do not show up for one another, no one else will, for only we can understand the complexities of black womanhood. Distinguished Diva also recognizes the importance of physical connections and has produced events globally with the intention to gather Black women for fellowship, care, and the pooling of resources.

  2. 0
  1. (scroll down for English)
ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ.  Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135, 104 35 Κεραμεικός, Αθήνα.
Το ΛΑΪΣ είναι ένα σύγχρονο κέντρο έρευνας, διάσωσης, αναπαραγωγής, προβολής ταινών, αλλά και μελέτης,...

    (scroll down for English)

    ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ.  Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-135, 104 35 Κεραμεικός, Αθήνα.
    Το ΛΑΪΣ είναι ένα σύγχρονο κέντρο έρευνας, διάσωσης, αναπαραγωγής, προβολής ταινών, αλλά και μελέτης, τεκμηρίωσης και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το φεστιβάλ ΑΦΡΟΔΙΤΗ* θα πραγματοποιηθεί στο θερινό κινηματογράφο (προβολές) και στην αίθουσα Α (πάνελς).

    ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΑΝΟΙΞΕΩΣ.
     Πέτρου Ράλλη 38, 118 54 Αθήνα, Ρουφ. Το δημοτικό πάρκο πλατείας Ανοίξεως βρίσκεται απέναντι από τον εγκαταλελειμμένο θερινό κινηματογράφο ΑΦΡΟΔΙΤΗ και ανάμεσα στην κολλεκτίβα Beaver και το AMOQA.

    AMOQA (Athens Museum of Queer Arts). 
    Πατησίων 14, Στοά Φέξη, 5ος όροφος  Το AMOQA είναι ένας υβριδικός χώρος έρευνας και προώθησης τεχνών και σπουδών πάνω στη σεξουαλικότητα και τα φύλο. O χώρος είναι προσβάσιμος σε αμαξίδια.

    BEAVER.
     Βασιλείου του Μεγάλου 46Α, 118 54 Αθήνα, Ρουφ.
    To Beaver είναι μια γυναικεία κολεκτίβα με πολλές ανησυχίες και αλληλέγγυα συμπεριφορά στη διαφορετικότητα, με όποιο τρόπο αυτή προσεγγίζει το χώρο της: με τα πόδια, με αναπηρικό αμαξίδιο, με καρότσι μωρού, με ποδήλατο κτλ.

    Matzato Kerameikos. Μεγάλου Αλεξάνδρου 124, 10435 Αθήνα - Κεραμεικός

    GREEK FILM ARCHIVE - LAIS CINEMA. Iera Odos 48 & Megalou Alexandrou Str. 134-136, 104 35 Athens, Kerameikos.
    The Greek Film Archive Foundation is a non-profit cultural organization whose purpose is the research, collection, conservation and promotion of the Greek and international film heritage.

    MUNICIPAL PARK ANOIKSEOS. Petrou Ralli 38, 118 54 Athens, Rouf.
    The municipal park, opposite of the abandoned open air cinema ‘Aphrodite’, is located between the Beaver Collective and the Athens Museum Of Queer Arts.

    AMOQA (Athens Museum of Queer Arts). Patision 14, Stoa Fexi, 5th Floor 
    Athens. AMOQA is a hybrid space for the research and promotion of arts and studies on sexuality and gender. The space is fully accessible to wheelchair users.

    BEAVER. Vasileiou tou Megalou 46A, 118 54 Athens, Rouf.
    Beaver is  a women’s co-op deeply concerned about the state of things and actively engaged in expressing its solidarity to diversity, whatever way that approaches our space: on foot, by wheelchairs and baby carts, on bikes etc.

    Matzato Kerameikos. Megalou Alexandrou 124, 10435 Athens-Kerameikos

  2. 0
  1. Την Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019, το project Aphrodite*2019 ολοκληρώθηκε για δεύτεραη χρονιά!
Ευχαριστούμε 💥δροσερότατα💓 όλες*, όλους* και όλ* που ήταν μαζί μας αυτές τις μέρες & όλες*, όλους* και όλ* που δούλεψαν για να γίνει πραγματικότητα ό,τι συνέβη...

    Την Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019, το project Aphrodite*2019 ολοκληρώθηκε για δεύτεραη χρονιά! 

    Ευχαριστούμε 💥δροσερότατα💓 όλες*, όλους* και όλ* που ήταν μαζί μας αυτές τις μέρες & όλες*, όλους* και όλ* που δούλεψαν για να γίνει πραγματικότητα ό,τι συνέβη τους τρεις τελευταίους μήνες στα πλαίσια του Aphrodite* her* magic her* work her* desire her* power her* care!

    💓Ιδιαίτερες ευχαριστίες στις*/στους* καλλιτέχνες*, συνεπιμελήτριες*, μεταφραστριες*, συμμετέχουσες/-οντες* στα εργαστρήρια και συζητήσεις.💓💓

    H Aphrodite* ήρθε για να μείνει. Θα κάνουμε ό,τι περνάει από τα χέρια της* , για να την κρατήσουμε και του χρόνου εδώ! 😘✊

    🤘
    On Sunday, June 23 2019 -with a very 💓 intense program and a closing party- the project Aphrodite* completed its second year!

    We d like to say a huge 💥💋 thank you! 💄😘💋 to everyone* who joined us and to all those precious people and friends who have been working hard to make this queerness possible!

    💓Special thanks to all filmmakers*, co-curators*, translators, participants* in the panels, exhibitions and workshops.💓

    Aphrodite* came to stay with us* so we* will do her* best to keep her* here next year as well!

    Some moments from Aphrodite* 2019

    Images by Lara Christen 
    Additional images: Maria Tzeferi,  Αnna T., VS.images

    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
    image
  2. 0
  1. (scroll down for English)
21 Ιουνίου / 16:00-18:00
Matzato Kerameikos
Atina Kolektifi
ΚΑΦΕΜΑΝΤΕΙΑ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ – Ή ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ
Εργαστήριο με δήλωση συμμετοχής
21 Ιουνίου / 18:00-20:00
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ-ΑΙΘΟΥΣΑ...

    (scroll down for English)

    21 Ιουνίου / 16:00-18:00
    Matzato Kerameikos

    Atina Kolektifi
    ΚΑΦΕΜΑΝΤΕΙΑ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ – Ή ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ
    Εργαστήριο με δήλωση συμμετοχής

    21 Ιουνίου / 18:00-20:00
    ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ-ΑΙΘΟΥΣΑ Α

    Queering σεξουαλικότητα και Ψυχανάλυση
    Χλόη Κολύρη, Στέλλα Κασδοβασίλη, Δήμητρα Τζανάκη, Ιωάννης Ρήγας, Κώστας Σκαρπίδης, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquez, ομάδα Queering Psychoanalysis

    Συζήτηση

    21:00 ΠΡΟΒΟΛΕΣ > ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ - ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ
    η μαγεία της* 
    Between the Waves, Tejal Shah, 2012, India, 26’ (no dialogue)
    TransFormations - Trans* Film Festival Berlin presents:
    Ascensão e Queda das Bixas, Rodrigo D’Alcântara, 2018, Brasil, 38’  (PT/EN,EL)

    Swarm of Selenium
, Maude Matton & SJ Rahatoka, 2017, Germany, 23’ (EN/EL)
    ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ 22:45
    Les Saignantes, Jean-Pierre Bekolo, 2005, Cameroon, 92’ (FR/EN, EL)

    ❤️

    June 21 / 16:00-18:00
    Matzato Kerameikos

    Atina Kolektifi
    COFFEE-READING AS A METHOD OF CARE - OR HOW TO MAKE MAGIC RELEVANT AGAIN

    Participation with subscription

    June 21 / 18:00-20:00
    LAIS CINEMA – GREEK FILM ARCHIVE-Auditorium A
    Queering Sexuality and Psychoanalysis
    Chloe Kolyri, Stella Kasdovassili, Demetra Tzanaki, Ioannis Rigas, Kostas Skarpidis, Clara Vlachodimitropoulou Rodriquez, Queering Psychoanalysis Group
    Panel discussion

    21:00 SCREENIGS > GREEK FILM ARCHIVE - LAIS OPEN AIR CINEMA
    her* magic
    Between the Waves, Tejal Shah, 2012, India, 26’ (no dialogue)
    TransFormations - Trans* Film Festival Berlin presents:
    Ascensão e Queda das Bixas, Rodrigo D’Alcântara, 2018, Brasil, 38’  (PT/EN,EL)

    Swarm of Selenium
, Maude Matton & SJ Rahatoka, 2017, Germany, 23’ (EN/EL)
    BREAK 22:45
    Les Saignantes, Jean-Pierre Bekolo, 2005, Cameroon, 92’ (FR/EN, EL)

    Προβολές / Screenings

    image

    Between the Waves, Tejal Shah, 2012, India, 26’ (no dialogue)
    Το Between the Waves (Ανάμεσα στα Κύματα) είναι ένα ζωντανό και πλούσιο έργο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη dOCUMENTA (13) το 2012 ως βίντεο εγκατάσταση με 5 κανάλια. Το βίντεο που παρουσιάζεται εδώ αποτελεί ένα κανάλι από τη μεγαλύτερη εγκατάσταση. Η Shah δημιουργεί αισθησιακά, ποιητικά, ετεροτοπικά τοπία μέσα στα οποία τοποθετεί υποκείμενα που κατοικούνται από προσωπικές/πολιτικές μεταφορές  – ενσαρκώσεις του κουήρ, του eco-sexual, του interspecial, του τεχνολογικού, του πνευματικού και του επιστημονικού. Το έργο της Shah γίνεται πρακτικά και δημόσια πολιτικό μέσα από το θεασιακό/τοποθετημένο πλαίσιο του και τις υποκειμενικές θέσεις της καλλιτέχνιδας. Η παραγωγή και η διάδοση ριζοσπαστικών έργων όπως το Between the Waves αποτελεί πραγματική πρόκληση για τις/τους καλλιτέχνες* στην Ινδία, όπου η ελευθερία του λόγου και της δημιουργικής έκφρασης αντιμετωπίζουν πολύ συχνά σοβαρή λογοκρισία από κρατικούς και μη κρατικούς φορείς. Οι δράσεις αγάπης, αισθησιασμού ή σεξουαλικότητας που επιτελούν τα υποκείμενα της Shah μπορούν να θεωρηθούν ως ισχυρά πολιτικές, καθώς αρθρώνουν το δικαίωμα μιας υποκειμενικότητας πέρα ​​από το δυαδικό φύλο, το οποίο επιβάλλεται μέσω διαφόρων εκφράσεων κοινωνικής και κρατικής καταστολής στις σύγχρονες δημοκρατίες.

    Between the Waves, Tejal Shah, 2012, India, 26’ (no dialogue)
    Between the Waves is vivid and lush. This 5-channel video installation was first presented at dOCUMENTA (13) in 2012, presented here consists of one channel from the larger installation. Shah creates sensual, poetic, heterotopic landscapes within which she places subjects that inhabit personal/political metaphors – embodiments of the queer, eco-sexual, interspecial, technological, spiritual and scientific. Shah’s work becomes practically and publicly political through its situated context and her subject positions. The making and dissemination of radical works such as Between the Waves is a real challenge for artists in India where freedom of speech and creative expression all too often face serious censorship from state and non-state actors. Actions of love, sensuality or sexuality being performed by her subjects can be read as assertively political – articulating the right of a subjectivity beyond the scripted gender binary enforced through various expressions of social as well as state repressions in contemporary democracies.
    (Image: @ Tejal Shah, 2012)

    image

    Ascensão e Queda das Bixas, Rodrigo D’Alcântara, 2018, Brazil, 38’ (PT/EN,EL)
    Το Ascensão e Queda das Bixas (Η άνοδος και η πτώση των Bixas) είναι μια ανεξάρτητη βραζιλιανή παραγωγή που συμπεριλαμβάνει περισσότερους από 30 λατινοαμερικανούς/ες καλλιτέχνες/καλλιτέχνιδες, μεταξύ των οποίων οι Ventura Profana, Rafael Bqueer, Cassie Capeta, Bruna Kury, Lyz Parayzo και Pachaqueer. To εικαστικό βίντεο-μανιφέστο Ascensão e Queda das Bixas είναι επηρεασμένο από τη λογική των οπτικών άλμπουμ και διαδραματίζεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, μετά από εποχές κυριαρχίας της ηγεμονικής ετεροσεξουαλικότητας, όπου τα αντιφρονούντα όντα έχουν επιβιώσει. Η δομή της ταινίας σε τρία κεφάλαια ακουλουθεί μια μυθολογική ατμόσφαιρα που συνδυάζει τις αισθητικές του φουτουρισμού, της μεταπορνογραφίας και του νεομπαρόκ. Η ταινία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε  από τον εικαστικό καλλιτέχνη Rodrigo D'Alcântara κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού προγράμματος  Masters in Visual Arts στην Σχολή Καλών Τεχνών PPGAV/UFRJ. 

    Ascensão e Queda das Bixas, Rodrigo D’Alcântara, 2018, Brazil, 38’ (PT/EN,EL)
    Ascension and Fall of the Bixas (Ascensão e Queda das Bixas) is an independent Βrazilian production that includes more than 30 Latin American artists, including Ventura Profana, Rafael Bqueer, Cassie Capeta, Bruna Kury, Lyz Parayzo and Pachaqueer. The movie is a video-art manifesto influenced by visual albums logic. It happens in a dystopian future, after eras of an endemic heterosexual regime dominium, when the dissident entities surge. The movie is structured by three chapters guided by a mythological atmosphere that crosses futurism, post-porn and neobaroque aesthetics. The film was written, directed and produced by visual artist Rodrigo D'Alcântara during a Masters in Visual Arts at the School of Fine Arts (PPGAV / UFRJ)  
    (Image: @ Rodrigo D’Alcântara, 2018)

    image

    Swarm of Selenium, Maude Matton & SJ Rahatoka, 2017, Germany, 23’ (EN/EN,EL)
    Στο σουρεαλιστικό δυστοπικό παρόν, δύο ομάδες φίλων συνυπάρχουν στο κέλυφος ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου. Καθώς ένα ανησυχητικό μοτίβο αρχίζει να εμφανίζεται από το στόμα τους με τη μορφή θρυμματισμένου γυαλιού, όλα τα άτομα κλονίζονται, αλλά μερικά πλήττονται σκληρότερα από άλλα. 

    Swarm of Selenium, Maude Matton & SJ Rahatoka, 2017, Germany, 23’ (EN/EN,EL)
    In the surreal dystopian present, two groups of friends cohabit the shells of an abandoned malt factory. As a troubling pattern begins to emerge from their mouths in the form of shattered glass, all are shaken, but some are hit harder than others.
    (Image: @ Maude Matton & SJ Rahatoka, 2017)

    Διάλειμμα 22:45 / Break 22:45

    image

    Les Saignantes, Jean-Pierre Bekolo, 2005, Cameroon, 92’ (FR/EN,EL)
    Στην ακανθώδη πολιτική σάτιρα του Jean-Pierre Bekolo, ένα μολυσματικό υβρίδιο της φρίκης και της επιστημονικής φαντασίας, οι μοιραίες γυναίκες - βρικόλακες αποδυναμώνουν τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Καμερούν μέσω αρχαίων τελετουργιών του Mevoungou. Αυτή η εκπληκτική, προκλητική, θρασύτατη, διασκεδαστική και τέλεια παρανοϊκή ταινία αναπτύσσει μια πραγματική ποίηση χρησιμοποιώντας κώδικες που μπορούν να αναγνωριστούν από τους πολύ ενθουσιώδεις της εικόνας: τα νεαρά άτομα. Ο Bekolo προβληματίζεται με αυτό που ο ίδιος ονομάζει «πρόβλημα αναπαράστασης στην Αφρική» και δεσμεύεται να το μετασχηματίσει. Να μετασχηματίσει, δηλαδή, τη λανθασμένη αναπαράσταση και παρουσίαση των αφρικανικών πολιτισμών και λαών μέσα από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και από ταινίες/τον κινηματογράφο, που συνεχίζουν να παρουσιάζουν την υπο-ήπειρο αποκλειστικά προσβεβλημένη από τη φτώχεια, τον ιό του AIDS, ρημαγμένη από τους πολέμους, να διαφθείρεται και να καταστρέφεται. O Bekolo επιχειρεί να αλλάξει αυτή την εικόνα θέτοντας υπό συζήτηση τις ρίζες των κυρίαρχων στερεοτύπων.

    Les Saignantes, Jean-Pierre Bekolo, 2005, Cameroon, 92’ (FR/EN,EL)
    In Jean-Pierre Bekolo’s barbed political satire, an infectious hybrid of horror and science fiction, vampiric femmes fatales emasculate high-ranking Cameroonian officials through ancient rituals of Mevoungou. This astonishing, provocative, impertinent, fun and perfectly paranoiac film develops a real poetry using codes that can be recognized by the very enthusiasts of imagery: young people. Bekolo is troubled by and committed to transforming what he has called the “image problem in Africa”: The misrepresentation of African cultures and peoples in international media and film, which continue to present the subcontinent as solely poverty-stricken, HIV/AIDS-ridden, war-riddled, corrupt and failing. Bekolo works to alter this image by addressing the roots of dominant stereotypes. 
    (Image: @ Jean-Pierre Bekolo, 2006)

    Οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους. Προλογισμός των ταινιών στα ελληνικά, αγγλικά και στη νοηματική γλώσσα

    All films with Greek subtitles (original version, spoken language / language(s) of subtitles). Introduction of the films in greek, english and sign language

  2. 0
  1. (scroll down for English)
22 Ιουνίου / 18:00-20:00
BEAVER
Ράνα Χαντάντ, Ελένη Τσαμπούρη, Ολυμπία Ζωγράφος
Τhe Unexpected Love Objects of Dunya Noor
Παρουσίαση βιβλίου και περφορμανς
21:00 ΠΡΟΒΟΛΕΣ > ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ - ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ
η επιθυμία...

    (scroll down for English)

    22 Ιουνίου / 18:00-20:00
    BEAVER

    Ράνα Χαντάντ, Ελένη Τσαμπούρη, Ολυμπία Ζωγράφος
    Τhe Unexpected Love Objects of Dunya Noor

    Παρουσίαση βιβλίου και περφορμανς

    21:00 ΠΡΟΒΟΛΕΣ > ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ - ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΪΣ
    η επιθυμία της*, η φροντίδα της*
    Οι Κατίνες μου, Βίλμα Μενίκη, 2019, Ελλάδα,  74’ (EL/EN)
    The Famous Nurse, Μαργαρίτα Αθανασίου, 2018, Ελλάδα, 7’ (EL/EN)
    Pirate Boys, Pol Merchan, 2018, Γερμανία, 13΄ (EN/EL)
    ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ 22:45
    Cinenova presents:
    Backcomb, Sarah Pucill, 1995, UK, 5’ (no dialogue)
    Aletheia, Tran T Kim Trang, 1992, USA, 16’ (EN/EL)
    Now Pretend, Leah Gilliam, 1991, USA, 10’ (EN/EL)
    Back Inside Herself, Saundra Sharp, 1984, USA, 4’30’’ (EN/EL)
    Nice Coloured Girls, Tracey Moffatt, 1987, Australia, 16’ (EN/EL)
    17 Rooms (Or What Do Lesbians Do in Bed?), Caroline Sheldon, 1985, UK, 10’ (EN/EL)

    Wicked Women, Anna Brownfield, 2018, Australia, 6’ (EN/EN,EL)
    Pembe Hayat Kuirfest Ankara:
    Room Ex
    , Demhat Aksoy, Turkey/Sweden, 2018, 8’ (no dialogue)
    Queer(s´) Talk(s)_translating, transwriting, transreading gender and body. Collaborative sound and video work, 2019, 10’

    ❤️

    June 22 / 18:00-20:00

    BEAVER
    Rana Haddad, Eleni Tsampouri, Olympia Zographos
    Τhe unexpected love objects of dunya noor
    Book presentation / Performance

    21:00 SCREENINGS > GREEK FILM ARCHIVE - LAIS OPEN AIR CINEMA
    her* desire, her* care
    Οι Κατίνες μου, Βίλμα Μενίκη, 2019, Ελλάδα,  74’ (EL/EN)
    The Famous Nurse, Μαργαρίτα Αθανασίου, 2018, Ελλάδα, 7’ (EL/EN)
    Pirate Boys, Pol Merchan, 2018, Γερμανία, 13΄ (EN/EL)
    BREAK 22:45
    Cinenova presents:
    Backcomb, Sarah Pucill, 1995, UK, 5’ (no dialogue)
    Aletheia, Tran T Kim Trang, 1992, USA, 16’ (EN/EL)
    Now Pretend, Leah Gilliam, 1991, USA, 10’ (EN/EL)
    Back Inside Herself, Saundra Sharp, 1984, USA, 4’30’’ (EN/EL)
    Nice Coloured Girls, Tracey Moffatt, 1987, Australia, 16’ (EN/EL)
    17 Rooms (Or What Do Lesbians Do in Bed?), Caroline Sheldon, 1985, UK, 10’ (EN/EL)

    Wicked Women, Anna Brownfield, 2018, Australia, 6’ (EN/EN,EL)
    Pembe Hayat Kuirfest Ankara:
    Room Ex, Demhat Aksoy, Turkey/Sweden, 2018, 8’ (no dialogue)
    Queer(s´) Talk(s)_translating, transwriting, transreading gender and body. Collaborative sound and video work, 2019, 10’

    image

    Οι Κατίνες μου, Βίλμα Μενίκη, 2019, Ελλάδα,  74’ (EL/EN)
    Το ντοκιμαντέρ αφορά την ιστορία της Αυτόνομης Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης, που έδρασε στην πόλη από το 1985-1995. Οι δράσεις και οι δραστηριότητες της ομάδας περιλαμβάνουν: τη SOS γραμμή για κακοποιημένες και βιασμένες γυναίκες, το φεμινιστικό περιοδικό Κατίνα, το Πρώτο φεστιβάλ Γυναικών, την ομάδα αυτογνωσίας, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και πορείες στην πόλη, και μια ραδιοφωνική εκπομπή. Γυναίκες με διαφορετικές πορείες στην ζωή μας, ξετυλίγουμε το κουβάρι της ιστορίας της ομάδας, με προσωπικές αφηγήσεις, φωτογραφίες και μουσική. Αλλάξαμε εμείς οι ίδιες; Αλλάξαμε κάτι στην κοινωνία; Υπάρχουν σημάδια, ίχνη στην ζωή μας από τη συμμετοχή μας στο αυτόνομο γυναικείο κίνημα; Ας πορευτούμε μαζί σε αυτό το ντοκιμαντέρ, να απολαύσουμε την «πυρίδρομη» διαδρομή της.

    My Katines, Vilma Meniki, 2019, Greece, 74’ (EN/EL)
    The film documentary concerns the history of the Autonomous Women’s Group in Thessaloniki which has been active between 1985-1995. Actions and activities of the group were: the SOS support line for abused and raped women, the feminist magazine Katina, the 1st Women’s Festival, the self-consciousness group, art events and demonstrations in Thessaloniki, and a radio broadcast.We, women who took different paths in our lives, unravel the tangle of our group through personal narrations, photographs and music. Did we change ourselves? Did we change some things in the society? Do we still carry marks and tracks in our lives from our participation in the autonomous women’s movement? Let us walk together in this documentary, and enjoy Katina’s fiery path. 
    (Image: @ Vilma Meniki, 2019)

    image

    The Famous Nurse, Μαργαρίτα Αθανασίου, 2018, Ελλάδα, 7’ (EL/EN)
    Δανειζόμενη την γλώσσα των vlogs, η Μαργαρίτα Αθανασίου συνθέτει μια απροσδόκητη, συχνά χιουμοριστική διήγηση, όπου οι αφηγηματικές συμβάσεις χρησιμοποιούνται εργαλειακά όσο και υπονομεύονται. Με πρώτες ύλες προσωπικές αναμνήσεις και καταγεγραμμένα γεγονότα που αφορούν τις ζωές ιστορικών προσώπων, η σπονδυλωτή αφήγηση ξεκινάει με ένα άρρωστο γατάκι και διατρέχει κάθετα τον ιστορικό χρόνο, υφαίνοντας ταχύρυθμα μια σειρά γεγονότων με κεντρικό άξονα την έννοια της φροντίδας ως γυναικεία μορφή εργασίας αλλά και ως πρακτική θρησκευτικής εξιλέωσης.

    The Famous Nurse, Margarita Athanasiou, 2018, Greece, 7’ (EN/EL)
    Borrowing the visual language of vlogs, Margarita Athanasiou constructs an unexpected, often humorous account where narrative conventions are as utilised as they are undermined. With personal memories and recorded events as her raw material, Athanasiou collages information into a stream-of-thought narrative that begins with a sick kitten outside her home and ends up narrating the lives of historical women in order to trace notions of nursing as a historically female mode of labour and caring as a religious practice.
    (Image: @ Μαργαρίτα Αθανασίου, 2018)

    image

    Pirate Boys, Pol Merchan, 2018, Γερμανία, 13΄ (EN/EL)
    Το πορτρέτο με τίτλο Twirl (στροβιλισμός) της πανκ συγγραφέως Kathy Acker (Νέα Υόρκη, 1947 - Tijuana, 1997) αποτελεί το σημείο εκκίνησης για μια συνομιλία με τον/την φωτογράφο Del LaGrace Volcano (Καλιφόρνια, 1957) σχετικά με την ταυτότητα φύλου και τον μετασχηματισμό του σώματος. Το έργο της Kathy Acker συνδέθηκε με το αντι-φορμαλιστικό και πανκ κίνημα των δεκαετιών ‘70 και '80. Τα μυθιστορήματά της κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας τις τεχνικές cut-up, της απομίμησης και της οικειοποίησης, και υιοθετήθηκαν από εγκληματίες, επαναστάτριες* και πειρατίνες*. Η ταινία χρησιμοποιεί αποσπάσματα από το μυθιστόρημα “Pussy, King of the Pirates”, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1996 από το Grove Press. Το Pirate Boys είναι μια υβριδική ταινία, κάτι ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, τραβηγμένο με Super 8 κάμερα και με ένα κινηματογραφικό καστ που αποτελείται από transgender, intersex και genderqueer υποκείμενα. Η ταινία διαδραματίζεται στο Tuntenhaus (House of Fagots), μια κατάληψη του Βερολίνου από το 1981, κατοικημένη από ομοφυλόφιλους άνδρες. Αναζητώντας τα κουήρ ίχνη με τη μορφή και το περιεχόμενο της γραφής της Acker, αυτή η ταινία στοχεύει να παρουσιάσει νέους τρόπους για να νιώσουμε την πλαστικότητα του λογοτεχνικού και του κινηματογραφικού σώματος. Η φυσική παρουσία του σελλιλόιντ εκτίθεται σε όλη την ευαλωτότητα, προσκαλώντας τους/τις θεατές/τριες να δουν την ταινία μέσω μιας οπτικής της υφής. Η ταινία Pirate Boys δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του Xposed Queer Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους, του τμήματος Πολιτισμού του Βερολίνου, της 25p *cine support GmbH και του Interflugs.

    Pirate Boys, Pol Merchan, 2018, Germany, 13’ (EN/EL)
    The portrait entitled Twirl of the punk writer Kathy Acker (New York, 1947 - Tijuana, 1997) is the starting point for a conversation with the photographer Del LaGrace Volcano (California, 1957) about gender identity and body transformation. Kathy Acker’s work was associated with the anti-formalist movement and with the punk movement of the 70s and 80s. Her novels were constructed using the cut-up technique, pastiche, and appropriation, and were inhabited by outlaws, rebels, and pirates. The film uses excerpts of the novel “Pussy, King of the Pirates”, published in 1996 by Grove Press. Pirate Boys is a hybrid film, documentary and fiction, shot with Super 8, and with a cast formed by transgender, intersex, and genderqueer subjects. The film is set in the Tuntenhaus (House of Faggots), a Berlin squat first occupied in 1981, inhabited by homosexual men. Searching for queer traces in the form and content of Acker’s writing, this film aims to present new ways of experiencing the plasticity of the literary and the filmic body. The physical presence of the celluloid is exposed in all its fragility, inviting the viewers to look at the film with a tactile eye. Pirate Boys is produced with the support of the Xposed Queer Short Film Festival, the Senate Department for Culture Berlin, 25p *cine support GmbH, and Interflugs.
    (Image: @ Pol Merchan, 2018)

    Διάλειμμα 22:45 / Break 22:45

    Cinenova presents:

    image

    Backcomb, Sarah Pucill, 1995, UK, 5’ (no dialogue)
    To Backcomb (ξαίνω) αποτελεί μια συνέχεια της προβληματικής της καλλιτέχνιδας που η ίδια αποκαλεί “η οικιακή σκηνή”, και την οποία χρησιμοποιεί για να μιλήσει για τα ζητήματα της σεξουαλικότητας και της κατασκευής της γυναικείας ταυτότητας. Στην ταινία η ανδρική στιβαρότητα αντιπροσωπεύεται μέσα στο τελετουργικό που σχετίζεται με το στήσιμο του τραπεζιού. Στο τελετουργικό αυτό αντιπαραβάλλεται η αστάθεια της θηλυκότητας, καθώς τα σχήματα του μαλακού (φαγητό, μαλλιά, ρούχα) και του υγρού στα κεραμικά δοχεία μεταβάλλονται. Η ταινία επιδίδεται σε μια διαδικασία που περνά από τον διαχωρισμό (μεταξύ της κάμερας και της σκηνής) προς τη διαταραχή που σπάει τα όρια: το φόρεμα, το τραπεζομάντιλο, η κρέμα, το γάλα και τα μαλλιά συνυφαίνονται. Η κλειστοφοβία της οικιακής σφαίρας συγχωνεύει το συναίσθημα με τον εγκλεισμό. Τα νεκρά και σιωπηλά μαλλιά ζωντανεύουν και καταστρέφουν τη σκηνή.

    Backcomb, Sarah Pucill, 1995, UK, 5’ (no dialogue)
    This piece continues the artist’s concern with what she calls “the domestic scene” which she uses to address issues of sexuality and the construction of feminine identity. Masculine solidity is represented in the film within the ritual associated with the table set. This is set against the feminine of the unstable, changing shape of the soft (food, hair, clothes) and the liquid in the pottery containers. The film processes from an order of separateness (between the camera and the scene) to a disorder where boundaries are broken; the dress, table cloth, cream, milk and hair becoming intertwined. The claustrophobia of the domestic fuses the emotional with confinement. The dead and silent hair comes alive and wrecks the scene.
    (Image: @ Sarah Pucill, 1995)

    image

    Aletheia, Tran T Kim Trang, 1992, USA, 16’ (EN/EL)
    Μια εισαγωγική ταινία αποτελούμενη από μια σειρά οκτώ μερών σχετικά με την άγνοια και τις μεταφορές της. Οι πολλαπλοί λόγοι εντός των κειμένων (δημοσιογραφικοί, ανεκδοτικοί, πλασματικοί, τεκμηριωμένοι, φανταστικοί και θεωρητικοί) αποσκοπούν να προκαλέσουν ένα δραστήριο πεδίο ποικίλων μυθοπλασιών και προοπτικών. Οι ταινίες είναι δομημένες σε μεταβάσεις ροής/ρεύματος συνείδησης. Παρόλο που τα θέματα ταυτότητας και αναπαράστασης μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης δε σκιαγραφούνται ως ξεχωριστά (επεισόδια), αποτελούν κυρίαρχη θεματική της σειράς. Το εν λόγω πρότζεκτ επικεντρώνεται στο Hollywood, το Beverly Hills και το Orange County (το οποίο έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό Βιετναμέζων εκτός του Βιετνάμ, καθώς και τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ασιατών / από τα νησιά του Ειρηνικού Αμερικανών στις ΗΠΑ).

    Aletheia, Tran T Kim Trang, 1992, USA, 16’ (ΕΝ/EL)
    An introductory tape to an eight-part series on blindness and its metaphors. The multiple discourses resound in the texts (journalistic, anecdotal, fictive, factual, fantastic and theoretical) culled to bring on a playing field of various fictions and perspectives. The tapes are structured on stream-of-consciousness transitions. Although issues of identity and mass media representation are not outlined as one of the episodes, they are very much dominant themes in the series. The local of focus for this project is Hollywood, Beverly Hills and Orange County (which has the largest Vietnamese population outside Vietnam as well as the largest population of Asian/Pacific Island Americans in the US).
    (Image: @ Tran T Kim Trang, 1992)

    image

    Now Pretend, Leah Gilliam, 1991, USA, 10’ (EN/EL)
    Η ταινία Now Pretend (Τώρα προσποιήσου) είναι μια πειραματική έρευνα σχετικά με τη χρήση της φυλής ως αυθαίρετο σημαίνον. Το έργο εκτυλίσσεται μόλις σε δέκα λεπτά μέσα από μια σειρά διαφορετικών εικόνων. Βασιζόμενη στη γλώσσα, στις προσωπικές αναμνήσεις και στο κείμενο του 1959, “Μαύρο σαν εμένα”, η ταινία ασχολείται με το λακανικό “στάδιο του καθρέφτη”, τις ιδεολογίες της ομορφιάς και τη μεταφορά από το αντικείμενο στο υποκείμενο. Το Now Pretend εξετάζει τη λειτουργία των ολοκληρωτικών ορισμών προς/εναντίον των women of colour αποτελεί μια οπτική και ηχητική προσπάθεια της αναπόλησης του εαυτού.

    Now Pretend, Leah Gilliam, 1991, USA, 10’ (EN/EL)
    Now Pretend is an experimental investigation into the use of race as an arbitrary signifier. In just ten minutes, this film quickly cycles through a diverse bank of images. Drawing on language, personal memories and the 1959 text, “Black like me”, it deals with Lacan’s “mirror stage”, ideologies of the beautiful and the movement from object to subject. Now Pretend is a look at how totalizing definitions function for/against women of colour - a visual and sonic effort to re/collect the self.
    (Image: @ Leah Gilliam, 1991)

    image

    Back Inside Herself, Saundra Sharp, 1984, USA, 4’30’’ (EN/EL)
    Εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα της κινηματογραφίστριας Πίσω στον εαυτό της, η ταινία παροτρύνει την “Αφρο-Αμερικανίδα γυναίκα” να απορρίψει τις εικόνες που της έχουν αποδοθεί… “από ανθρώπους που δεν ακούν την ανάγκη της και δεν τη χρειάζονται εδώ” … και να ανακαλύψει τη δική της ταυτότητα. Το συμπυκνωμένο μήνυμα αυτής της ταινίας απευθύνεται, όχι αποκλειστικά στις Αφρο-Αμερικανίδες γυναίκες, αλλά σε όλες τις γυναίκες και σε όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους. Απομακρύνοντας όλες αυτές τις θωρακίσεις εντός των οποίων βρισκόμαστε εγκλωβισμένες, αναζητώντας τους εαυτούς μας και αγαπώντας τους όπως είναι, θα μπορέσουμε να βρούμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τις μάχες ενός άδικου κόσμου.

    Back Inside Herself, Saundra Sharp, 1984, USA, 4’30’’ (EN/EL)
    Inspired by the film maker’s poem of the same name, Back inside herself urges African-American woman to reject images placed on her… “from people who don’t hear her need and don’t need her here”… and discover her own identity. The condensed message of this film goes beyond the African American Woman, to include all women and indeed all oppressed people. It says peel off those armours in which you encase yourself, and find yourself and love yourself as you are, then with this strength face the battles of an unjust world.
    (Image: @ Saundra Sharp, 1984)

    image

    Nice Coloured Girls, Tracey Moffatt, 1987, Australia, 16’ (EN/EL)
    Το Nice Coloured Girls είναι ένα στυλιζαρισμένο πειραματικό δράμα που εξερευνά τη στάση των Αβοριγίνων γυναικών απέναντι στους λευκούς άνδρες και αντίστροφα. Εντοπίζοντας τις στάσεις αυτές, τόσο σε ιστορικό όσο και στο σύγχρονο πλαίσιο, το Nice Coloured Girls διατυπώνει μια ισχυρή δήλωση που αφορά στην καταπίεση των Αβοριγίνων γυναικών. Ταυτόχρονα γιορτάζει το πνεύμα και την εφευρετικότητα τους ως προς τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για να γδάρουν τους λευκούς «καπετάνιους» (sugar daddies) που συναγωνίζονται για τις χάρες τους.

    Nice Coloured Girls, Tracey Moffatt, 1987, Australia, 16’ (EN/EL)
    Nice Coloured Girls is a stylised experimental drama exploring attitudes of Aboriginal women to white men and vice versa. By locating these attitudes in both a historical and contemporary context Nice Coloured Girls makes a strong statement about the oppression of Aboriginal women as well as celebrating their wit and ingenuity in the methods they employ for fleecing white “captains” (sugar daddies) who vie for their favours.
    (Image: @Tracey Moffatt, 1987)

    image

    17 Rooms (Or What Do Lesbians Do in Bed?), Caroline Sheldon, 1985, UK, 10’ (EN/EL)
    Τι κάνουν οι λεσβίες στο κρεβάτι; Με ένα soundtrack αστεριών της μουσικής, παρουσιάζονται γυναίκες να κάνουν τα πάντα στο κρεβάτι, να πλέκουν, να πίνουν τσάι, να παίζουν μαξιλαροπόλεμο.  Σε αυτά τα 17 δωμάτια, τα πάντα παρουσιάζονται … τα πάντα, εκτός από “την πράξη” - το τελικό ειρωνικό σχόλιο. To 17 δωμάτια δεν ικανοποιεί απόλυτα την ηδονοβλεπτική περιέργεια των ανδρών, αλλά επιτρέπει στον/την θεατή να εξετάσει τις οπτικές αναπαραστάσεις των γυναικών, τη σεξουαλική ορολογία, τη λεγόμενη ερωτική μυθοπλασία και τη σημειωτική.

    17 Rooms (Or What Do Lesbians Do in Bed?), Caroline Sheldon, 1985, UK, 10’ (EN/EL)
    What do lesbians do in bed? With a star-studded soundtrack, we’re shown women doing everything in bed from knitting and drinking tea to having raucous pillow-fights. In these 17 rooms, everything is shown…everything that is, except “doing it” - the final ironic comment. 17 Rooms doesn’t entirely satisfy the curiosity of male voyeurs but it does make the viewer examine visual representations of women, sexual terminology, so-called erotic fiction and semiotics on the way.
    (Image: @ Caroline Sheldon, 1985)

    image

    Wicked Women, Anna Brownfield, 2018, Australia, 6’ (EN/EN,EL)
    Ως αντίδραση στην πολιτική ορθότητα του λεσβιακού κινήματος της δεκαετίας του 1980, η Jasper (Francine) Laybutt και η Lisa ξεκίνησαν το περιοδικό Wicked Women (Κακές Γυναίκες) το 1988, αμφισβητώντας τις ιδέες για το λεσβιακό σεξ. Το Wicked Women δεν ήταν απλώς ένα πορνογραφικό περιοδικό: χρησιμοποιώντας παιχνιδιάρικες εικόνες και κείμενα διερεύνησε τη σεξουαλική ευχαρίστηση σε όλες τις μορφές της, συμπεριλαμβανομένου και του σαδομαζοχισμού. Λόγω του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα της έκδοσης, η παραγωγή του περιοδικού βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε εκδηλώσεις για τη συγκέντρωση χρημάτων. Η πιο περίφημη εκδήλωση ήταν ο «Διαγωνισμός Μις Κακία» όπου οι γυναίκες έκαναν στριπτίζ και άλλα δρώμενα μπροστά σε γυναικεία ακροατήρια. Το 1994 η Lisa και η Jasper αποχώρησαν από την πρώτη γραμμή της επιμέλειας και το 1996 το Wicked Women σταμάτησε να δημοσιεύεται έχοντας ήδη στο ιστορικό του 28 τεύχη.

    Wicked Women, Anna Brownfield, 2018, Australia, 6’ (EN/EN,EL)
    As a backlash to the politically correct 1980s lesbian movement, Jasper (Francine) Laybutt and Lisa started Wicked Women magazine in 1988, challenging the ideas of lesbian sex. Using playful images and text, Wicked Women wasn’t just pornography but explored sexual pleasure in all its forms including S&M. Due to its controversial nature, they relied heavily on fundraising events. The most infamous being the “Ms Wicked Competition” where women stripped and performed acts for an all-female audience. In 1994 Lisa and Jasper stepped back from the front line of editing and in 1996 Wicked Women ceased publication with 28 issues.
    (Image: @ Anna Brownfield, 2018)

    Pembe Hayat Kuirfest Ankara presents:

    image

    Room Ex, Demhat Aksoy, Turkey/Sweden, 2018, 8’ (no dialogue)
    Υπάρχουν ψέματα στις ζωές, ψέματα που προσποιούνται την αλήθεια. Σε αυτό το δίλημμα, θα σας μεταφέρω σε ένα δωμάτιο. Ένα δωμάτιο που αγκαλιάζει όλη την τρέλα.

    Room Ex, Demhat Aksoy, Turkey/Sweden, 2018, 8’ (no dialogue)
    There are lies in the lives, lies faking the truth. In this dilemma, I will bring you to a room. A room embracing all the madness.
    (Image: @ Demhat Aksoy, 2018)

    image

    Queer(s´) Talk(s)_translating, transwriting, transreading gender and body. Collaborative sound and video work, 2019, 10’
    Alex Buschky, Maria F. Dolores, Kristalli Zacharioudaki, Dimitra Ioannou,
    Vicky Kamp, Ntiana Manesi, Anastasia Memmou, Christina Morfoulaki,
    Alkystis-Lara Papadaki, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis,
    Anna T., Ourania Tsiakalou, Myrto Tsilibounidi, Christina Foivi,
    Niovi Fotopoulou, Catherina Chatzidimitriou.

    Αυτό το οπτικοακουστικό έργο είναι το αποτέλεσμα του εργαστηρίου Queer(s´) Talk(s)_translating, transwriting, transreading gender and body που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο 2019 στα πλαίσια του πρότζεκτ Αφροδίτη*.
    Στο εργαστήριο αυτό εξερευνήσαμε τη σχέση γλώσσας και τρανς*, κουιρ, και έμφυλα μη συμβατών σωμάτων (gender non-conforming bodies), καθώς και τα όρια μεταξύ γλώσσας και σωματικότητας. Οι γλώσσες δημιουργούν τόπους αποκλεισμών αλλά και συνοχής. Σε αυτό το εργαστήριο δεν προσπαθήσαμε να καταργήσουμε τις περιοχές που εμπεριέχουν κενά γνώσης ή κατανόησης, αλλά αντίθετα επιχειρήσαμε να τις κατανοήσουμε και να έρθουμε αντιμέτωπ@ με τα (συνεχώς μεταβαλλόμενα) όρια τους που άλλοτε μας περιλαμβάνουν και άλλοτε μας αποκλείουν.  

    Queer(s´) Talk(s)_translating, transwriting, transreading gender and body. Collaborative sound and video work, 2019, 10’
    Alex Buschky, Maria F. Dolores, Kristalli Zacharioudaki, Dimitra Ioannou,
    Vicky Kamp, Ntiana Manesi, Anastasia Memmou, Christina Morfoulaki,
    Alkystis-Lara Papadaki, Vassiliea Stylianidou aka Franck-Lee Alli-Tis,
    Anna T., Ourania Tsiakalou, Myrto Tsilibounidi, Christina Foivi,
    Niovi Fotopoulou, Catherina Chatzidimitriou.
    This sound/video piece is the result of the workshop with the title Queer(s´) Talk(s)_Translating, transwriting, transreading gender and body, which took place in May 2019 within the context of the project Aphrodite*. In this workshop we investigated the relation between language and trans*, queer and gender-questioning bodies. Rather than trying to avoid moments of misinterpretation we intend to creatively employ the gaps of knowledge and comprehension as they constantly shift their boundaries including or excluding us.
    (Image: @ Queers Talks workshop group, 2019) 

    👀😍

    Οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους. Προλογισμός των ταινιών στα ελληνικά, αγγλικά και στη νοηματική γλώσσα

    All films with Greek subtitles (original version, spoken language / language(s) of subtitles). Introduction of the films in greek, english and sign language

  2. 3
  1. (scroll down for English)
23 Ιουνίου / 18:00-19:00
AMOQA
Πολιτικά Χοντρέλες
We’d rather be fat than be a goddess
Παρουσίαση
21:00 Προβολές > ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΑΝΟΙΞΕΩΣ
το έργο της*, η δύναμη της*
From The Ground Up, Su Friedrich, 2007, USA, 54’...

    (scroll down for English)

    23 Ιουνίου / 18:00-19:00
    AMOQA

    Πολιτικά Χοντρέλες
    We’d rather be fat than be a goddess
    Παρουσίαση 

    21:00 Προβολές > ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΑΝΟΙΞΕΩΣ
    το έργο της*, η δύναμη της*
    From The Ground Up, Su Friedrich, 2007, USA, 54’ (EN/EL)
    Carmela’s Garden, Prokne, 2018, Greece, 5’43” (no dialogue)
    Faster Than Light, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, 2019, Greece, 70’ (EN/EL)
    ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ 23:15
    Pembe Hayat Kuir Fest Ankara presents:
    Archive Of Feelings: Radical Compassion, Gizem Aksu, Turkey, 2018, 10’ (no dialogue)
    These Are My Hands, Evi Tsiligaridou, UK, 2018, 8’ (EN/EL)
    Something Said, Jay Bernard, UK, 2017, 8’ (EN/EL)
    Rüya, Sinan Göknur, Turkey, 2018, 2’30’’ (no dialogue)
    Reality Fragment 160921, Qigemu, UK/Sweden, 2017, 13’ (EN/EN,EL)
    The Streets Are Ours: Two Lives Cross In Karachi, Michelle Fiordaliso, USA/Pakistan, 2017, 16’ (EN,UR/EL,EN)

    0:00 Godesses and Monsters. Dj Rrose Selavy. Closing Party στο Beaver.

    ❤️

    June 23 / 18:00-19:00
    AMOQA

    Political Fatties
    We’d rather be fat than be a goddess
    Presentation

    21:00 Screening > MUNICIPAL PARK ANOIKSEOS
    her* work, her* power
    From The Ground Up, Su Friedrich, 2007, USA, 54’ (EN/EL)
    Carmela’s Garden, Prokne, 2018, Greece, 5’43” (no dialogue)
    Faster Than Light, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, 2019, Greece, 70’ (EN/EL)
    BREAK 23:15
    Pembe Hayat Kuir Fest Ankara presents:
    Archive Of Feelings: Radical Compassion, Gizem Aksu, Turkey, 2018, 10’ (no dialogue)
    These Are My Hands, Evi Tsiligaridou, UK, 2018, 8’ (EN/EL)
    Something Said, Jay Bernard, UK, 2017, 8’ (EN/EL)
    Rüya, Sinan Göknur, Turkey, 2018, 2’30’’ (no dialogue)
    Reality Fragment 160921, Qigemu, UK/Sweden, 2017, 13’ (EN/EN,EL)
    The Streets Are Ours: Two Lives Cross In Karachi, Michelle Fiordaliso, USA/Pakistan, 2017, 16’ (EN,UR/EL,EN)

    0:00 Godesses and Monsters. Dj Rrose Selavy. Closing Party at Beaver.

    Πρoβολές / Screenings

    image

    From The Ground Up, Su Friedrich, 2007, USA, 54’ (EN/EL)
    Με λίγα λόγια και καμία πολεμική, η ταινία From the Ground Up δείχνει πως ένα συνηθισμένο φλιτζάνι καφέ κατέχει κεντρική θέση στην παγκόσμια οικονομία. Ταξιδεύοντας με την σκηνοθέτρια από τη Γουατεμάλα στη Νότια Καρολίνα και τη Νέα Υόρκη και βλέποντας κάθε φάση της παραγωγής του καφέ να εκτυλίσσεται - την καλλιέργεια, τη συλλογή, την επεξεργασία, τη διανομή, και την πώληση - γίνεται αντιληπτό ότι τα περισσότερα προϊόντα που χρησιμοποιούμε έχουν περάσει από τα χέρια και τις ζωές αμέτρητων ανθρώπων σε πολλές χώρες. Ως το δεύτερο πιο εμπορεύσιμο προϊόν στον κόσμο μετά το πετρέλαιο, η ταινία αυτή φέρνει στη συζήτηση όχι μόνο τον καφέ, αλλά και όλα αυτά που καταναλώνουμε, καταναλώνουμε, καταναλώνουμε…

    From The Ground Up, Su Friedrich, 2007, USA, 54’ (EN/EL)
    With few words and no polemics, From the Ground Up shows how an ordinary cup of coffee occupies center stage in the world economy. Traveling with the filmmaker from Guatemala to South Carolina to New York City and seeing each phase of coffee production unfold—the growing, picking, processing, distribution, brewing and selling—one comes to understand that most products we use have passed through the hands, and lives, of countless people in numerous countries. As the world’s second most traded commodity after oil, it’s all about the coffee, and about everything else we consume, consume, consume…
    (Image: © Su Friedrich, 2007)

    image

    Carmela’s Garden, Prokne, 2018, Greece, 5’43” (no dialogue)
    Η Πρόκνη κατοικεί σε ένα δωμάτιο-παλάτι οικιακότητας. Φροντίζει τα αντικείμενα και τα αγαπάει καθώς μαζί τους φτιάχνει μια ταυτότητα. Είναι η βασίλισσα και είναι οι υπήκοοι της. Υπάρχει μέσα από αυτά και εκείνα μέσα από εκείνη. Μόνο μαζί κάνουν νόημα. Φοράει πέρλες και γίνεται πέρλα και εκείνη. Η Πρόκνη κάνει σεξ και ο ήχος της απόλαυσης κατακλύζει το παλάτι. Η απόλαυση δεν φαίνεται, αλλά είναι. Αυτό το video performance δεν έχει απαντήσεις, μόνο ερωτήσεις: τι σχέση έχει το σεξ με την αναπαραγωγή; Χωράει η απόλαυση μέσα στην οικιακότητα; Μπορεί η επανάληψη να είναι δημιουργική και ανατρεπτική; 

    Carmela’s Garden, Prokne, 2018, Greece, 5’43” (no dialogue)
    Prokne resides within a room-palace of domesticity. She takes care of her beloved objects as she sets up an identity with them. She is the queen and they are her subjects. She exists through them and vice versa. Only together they both make sense. She is wearing pearls and she becomes a pearl herself. Prokne makes sex and the sound of pleasure overwhelms the palace. The enjoyment is not visible, but there is. This video performance has no answers, just questions: how sex relates to reproduction? Does the pleasure fit into the domesticity? Can repetition be creative and subversive?
    (Image: © Prokne, 2018)

    image

    Faster Than Light, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, 2019, Greece, 70’ (EN/EL)
    Η ταινία Faster than Light ξετυλίγει την ιστορία ενός δικτύου ΛΟΑΤΚ+ ανθρώπων που επιχειρούν να γεφυρώσουν πολυδιάστατα μονοπάτια προκειμένου να επεξεργαστούν την επούλωση, τη δικαιοσύνη και το πένθος μέσα σε ένα σουρεαλιστικό ιστό σχέσεων. Και τώρα, πρέπει να είμαστε γενναίες. Η ταινία Faster than Light αποτελεί μια απάντηση στη βίαιη απώλεια του Ζακ Κωστόπουλου (της Zackie Oh), ενός οροθετικού ακτιβιστή και drug performer στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 στο κέντρο της Αθήνας. Η ταινία μεγάλου μήκους θέτει τις εξής ερωτήσεις: «Τι σημαίνει για μια ολόκληρη κοινότητα να ζει σε συνθήκες φόβου; Πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα σε μια κοινωνία που βλέπει τη διαφορά να είναι κάτι πέρα ​​από τα μάτια της»; Η οπτική ποίηση του «Faster than Light» απαρτίζεται από ένα κολάζ προσωπικών συνεντεύξεων, βίντεο-πορτρέτα, στοχαστικές μυθοπλασίες, κοινωνικές πρακτικές και χορό, προτείνοντας πολλαπλές πλατφόρμες για να αποδώσει τη σύνθετη ιστορία της Zackie Oh και να εκφράσει τις σχέσεις της ΛΟΑΤΚ+ κοινότητας.

    Faster Than Light, Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, 2019, Greece, 70’ (EN/EL)
    Faster than Light tells the story of a network of LGBTQ+ people as they bridge multidimensional pathways for healing, justice and grief within a surreal fabric of relations. And now, we must be brave. Faster than Light, is a response marking the violent loss of Zak Kostopoulos (Zackie Oh) an HIV+ activist and drag performer, on the 21st of September 2018 in broad daylight in the city center of Athens. The feature length film poses the questions, ‘What is it like for a whole community to be living comfortably in fear? How can togetherness be accomplished in a society that sees difference to be something beyond their eyes?’ The visual poetry of Faster than Light includes a collage of personal interviews, video portraits, speculative fictions, social practices and dance to offer multiple platforms for the complexity of Zackie Oh’s story and her community’s relations to be expressed.
    (Image: © Thomas Anthony Owen & Kentaro Kumanomido, 2019)

    Διάλειμμα 23:15 / Break 23:15

    Pembe Hayat Kuir Fest Ankara presents:

    image

    Archive Of Feelings: Radical Compassion, Gizem Aksu, 2018, Turkey, 9’30’’ (no dialogue)
    H ταινία μικρού μήκους αποτελεί μέρος του καλλιτεχνικού πρότζεκτ “Πολιτικά Φαντασιακά” που βασίζεται στην πολιτική των σωμάτων και στο αρχείο των συναισθημάτων. Όταν τα πολιτικά γεγονότα στο γεωγραφικό σου χώρο είναι πολύ πικρά για να τα εξετάσουμε, ίσως είναι καιρός να κοιτάξουμε προς τα πάνω, προς μια άλλη καλύτερη πλευρά. Όταν ο κόσμος μας θυμίζει τα επικίνδυνα σύνορα του, τις έντονες αντιπαραθέσεις και τη νεοφιλελεύθερη βία, ίσως είναι καιρός να θυμηθούμε ότι υπάρχουν κόσμοι χωρίς άκρες. Η καλλιτέχνης παρουσιάζει κόσμους χωρίς άκρες που επιπλέουν στην πόλη της, την Κωνσταντινούπολη. Αυτοί οι κόσμοι χωρίς άκρες εμπνέονται από ένα αρχείο συναισθημάτων που έχει συλλέξει σε διάστημα δύο χρόνων μέσα από καθημερινές συναντήσεις, ομαδικές συναντήσεις και κοσμικές παρατηρήσεις. Για αυτήν τη φορά θα μοιραστεί μαζί σου την ριζοσπαστική ενσυναίσθηση από το αρχείο των συναισθημάτων της, μέσα σε ένα κουήρ περιβάλλον που την ενέπνευσε να νιώσει, να ενσαρκώσει και να φανταστεί.

    Archive Of Feelings: Radical Compassion, Gizem Aksu, 2018, Turkey, 9’30’’ (no dialogue)
    This short film is a part of “Political Imaginaries” project of the artist based on body politics and archive of feelings. When the facts about politics in your geography is too bitter to look at, it may be the time to look up. When the world reminds its hot borders, conflictual discourses and neoliberal violence, it may be the time to remember there are worlds without ends. The artist would present the worlds without ends, floating in her city, Istanbul. These worlds without ends are inspired by the archive of feelings which she has collected from daily encounters, collective meetings, cosmic observations for two years. For this time she would share radical compassion with you from her archive of feelings, which the queer environment inspired her to feel, embody and imagine.
    (Image: © Gizem Aksu, 2018)

    image

    These Are My Hands, Evi Tsiligaridou, 2018, UK, 8’ (EN/EL)
    Μια προσωπική αφήγηση ενός τρανς σώματος όπου ο πόνος, η αντίσταση, η δύναμη και η αγάπη συνυφαίνονται και γίνονται ένα. Το These Are My Hands αποτελεί ένα εικαστικό ποίημα, γεμάτο φυσικές και συναισθηματικές φαντασιώσεις, γραμμένο και αρθρωμένο από τη θεατρική συγγραφέα Jo Clifford. Πρόκειται για μια βαθιά συγκινητική, προσωπική αφήγηση της τρανς ενσωματότητας, μιλώντας για τραύματα, προκλήσεις, νίκες και το ταξίδι προς την ενδυνάμωση. 

    These Are My Hands, Evi Tsiligaridou, 2018, UK, 8’ (EN/EL)
    A personal narrative of a trans body where pain, resistance, power and love become intertwined and merge into one. These Are My Hands is a visual poem which, written and voiced by playwright Jo Clifford, is full of physical and emotional imaginations. It is a deeply moving, personal account of transgender embodiment, speaking of wounds, challenges, victories and the journey towards self empowerment.
    (Image: © Evi Tsiligaridou, 2018)

    image

    Something Said, Jay Bernard, 2017, UK, 7’ (EN/EL)
    Προβληματισμένο από αυτήν την ιστορία και στο πλαίσιο της πρόσφατης ανόδου της άκρας δεξιάς και της τραγωδίας του Grenfell, το Something Said είναι ένα φανταστικό χειρονομιακό γράμμα προς την Yvonne Ruddock, τη 16χρονη που γιόρταζε τα γενέθλια της το βράδυ της φωτιάς (στην πολυκατοικία του Grenfell). Εκκινώντας από αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η ταινία εξετάζει τις επιπτώσεις της σε δύο επίπεδα: την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική ρήξη που ακολούθησε μετά την πυρκαγιά και τη μικρότερη προσωπική προσπάθεια να συμφιλιωθούν εντός του ατόμου το κουήρ παρόν και το ριζοσπαστικό παρελθόν της μαύρης κοινότητας. 

    Something Said, Jay Bernard, 2017, UK, 7’ (EN/EL)
    Haunted by that history, and in the context of the recent rise of the far-right and the tragedy of Grenfell, Something Said is an imaginative, gestural letter to Yvonne Ruddock, the 16 year-old whose birthday was being celebrated the night of the fire. Starting with this particular moment in time and examining its ramifications at two scales: the larger social and political rupture that followed the fire, and the smaller, individual attempt to reconcile one’s queer present and the black radical past.
    (Image: © Jay Bernard, 2017)

    image

    Rüya, Sinan Göknur, 2018, Turkey, 2’ (no dialogue)
    Όλα σε αυτή την ταινία κινουμένων σχεδίων προέρχονται από πραγματικά “σουρεαλιστικά” τοπία της Κωνσταντινούπολης που συγκρατούν τόσο πολύ πόνο και συνάμα τόση ευχαρίστηση. Πρόκειται για ένα κουήρ όνειρο σχετικά με μια πραγματικότητα, τόσο που η απελπισία ως προς αυτήν πυροδοτεί την καταφατική και σφοδρή επιθυμία μας να την αλλάξουμε. 

    Rüya, Sinan Göknur, 2018, Turkey, 2’ (no dialogue)
    Everything in this animation is from the real “surreal” scapes of Istanbul that hold in tandem so much suffering and so much pleasure. It is a queer dream for a reality, the despair of which fires our life-affirming urge to transform
    (Image: © Sinan Göknur, 2018)

    image

    Reality Fragment 160921, Qigemu, 2017, UK/Sweden, 14’ (EN/EN,EL)
    Η ταινία ακολουθεί δύο άτομα στη διαδικασία της επιμέλειας της πραγματικότητάς τους, καθώς αυτά δημιουργούν τους δικούς τους χώρους εναντίον και μέσα από την κατανόηση της απόστασης. Πώς αυτοί οι πολλαπλά βιωμένοι κόσμοι, όπου ο καθένας αποτελεί μια συγχώνευση αναμνήσεων, αισθήσεων και σκέψεων, συνυπάρχουν με τις de facto παρουσιάσεις της απόστασης, της ιστορίας και της ολότητας;

    Reality Fragment 160921, Qigemu, 2017, UK/Sweden, 14’ (EN/EN,EL)
    The film follows two people in their process of reality-curation, as they create their own spaces against and via understandings of distance. How do these multiple lived worlds, each their own amalgamation of memories, sensations, thoughts, coexist with de facto presentations of distance, history, and totality?
    (Image: © Qigem, 2017)

    image

    The Streets Are Ours: Two Lives Cross In Karachi, Michelle Fiordaliso, 2017, USA/ Pakistan, 17’ (EN,UR/EL,EN)
    Η ταινία The Streets Are Ours: Two Lives Cross in Karachi (Οι δρόμοι είναι δικοί μας: Δύο ζωές συναντώνται στο Καράτσι) είναι ένα μικρό ντοκιμαντέρ για δύο γυναίκες, τη Sabeen Mahmud και τη Fawzia Mirza. Οι δυο τους συναντώνται για πρώτη φορά στο Καράτσι, στο Πακιστάν. Η Mahmud, ακτιβίστρια, αυτοανακηρυγμένη geek (φανατική κομπιουτερού) και ιδρύτρια του εναλλακτικού καφέ τέχνης Ο δεύτερος όροφος (T2F), προσκαλεί τη Mirza να προβάλλει μερικές από τις μικρού μήκους ταινίες της και να παίξει ένα απόσπασμα του θεατρικού της έργου ενός γυναικείου ρόλου με τίτλο Me, My Mom and Sharmila στο καφέ της στο Καράτσι. Η ταινία περιέχει την προτελευταία συνέντευξη με την Sabeen Mahmud, που διενεργήθηκε από τη συγγραφέα/ηθοποιό Fawzia Mirza τρεις μήνες πριν τη δολοφονία της Mahmud. Το τηλεοπτικό υλικό της συνέντευξης υφαίνεται καθόλη τη διάρκεια της ταινίας για να παράξει περιεχόμενο και να επιτρέψει στους θεατές να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κινηματογραφικό χρόνο με την Mahmud. Το υλικό της συνέντευξης με τη Mahmud εμποτίζει με νόημα τις εμπειρίες της Mirza, καθώς η ίδια καταλαβαίνει ότι ο σκοπός της δεν είναι απλώς να εκφραστεί, αλλά να δημιουργήσει χώρους για να εκφραστούν άλλα άτομα σαν τη Mahmud στο Πακιστάν, ανεξάρτητα από την ιστορία τους.

    The Streets Are Ours: Two Lives Cross In Karachi, Michelle Fiordaliso, 2017, USA/ Pakistan, 17’ (EN,UR/EL,EN)
    The Streets Are Ours: Two Lives Cross in Karachi is a short documentary about two women: Sabeen Mahmud and Fawzia Mirza. Mahmud and Mirza meet for the first time in Karachi, Pakistan. Mahmud, activist, self-proclaimed geek and founder of the progressive arts cafe The Second Floor (T2F), invites Mirza to screen some of her short films and perform an excerpt of her one-woman play, Me, My Mom and Sharmila at her Karachi-based cafe. The film contains the penultimate interview with Sabeen Mahmud, conducted by writer/actress Fawzia Mirza three months before Mahmud was murdered. The interview footage is woven throughout the film to provide context and allow audiences to spend as much screen time with Mahmud as possible. Mahmud’s interview footage imbues Mirza’s experiences with meaning as she comes to understand that her purpose in Pakistan is not simply to express herself, but to create spaces, just as Mahmud had, for other people to express themselves — no matter what their story.
    (Image: © Michelle Fiordaliso, 2017)

    👀😍

    Οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους. Προλογισμός των ταινιών στα ελληνικά, αγγλικά και στη νοηματική γλώσσα

    All films with Greek subtitles (original version, spoken language / language(s) of subtitles). Introduction of the films in greek, english and sign language

  2. 2
  1. (scroll down for English)
Ορατά αόρατες η έκθεση: Μια εικαστική γιορτή λαμπρών Μαύρων σωμάτων
Αυτή η έκθεση επιδιώκει να διερευνήσει την αυθεντικότητα του πώς η Μαύρη ταυτότητα εμφανίζεται εντός του ελληνικού πολιτισμικού πλαισίου και των ΛΟΑΤΚ+...

    (scroll down for English)

    Ορατά αόρατες η έκθεση: Μια εικαστική γιορτή λαμπρών Μαύρων σωμάτων

    Αυτή η έκθεση επιδιώκει να διερευνήσει την αυθεντικότητα του πώς η Μαύρη ταυτότητα εμφανίζεται εντός του ελληνικού πολιτισμικού πλαισίου και των ΛΟΑΤΚ+ καλλιτεχνικών πρακτικών στην Αθήνα και πέρα ​​από αυτή. Όταν μιλάμε για τη Μαύρη ταυτότητα και την ελληνικότητα, εντοπίζουμε μια έννοια αλλότητας. Αυτή η έκθεση επιχειρεί να διαταράξει το βλέμμα της λευκότητας και πώς αυτή έχει ιστορικά διαμορφώσει τις κυρίαρχες εννοιολογήσεις της ελληνικότητας, όταν αυτή διασταυρώνεται με τη Μαύρη και την κουήρ ταυτότητα. H αδιαμφισβήτητη υπόθεση ότι τα ελληνικά σώματα και ειδικότερα τα κουήρ σώματα είναι λευκά και ευρωποκεντικά δεν επαληθεύεται στην παρούσα έκθεση. Η έκθεση αυτή αποτελεί ένα χώρο λατρείας, ευλάβειας και γιορτής των Μαύρων σωμάτων, τα οποία εκθειάζονται στην κουλτούρα του Yoruba Ileke*, φωτογραφημένα στην πολυπλοκότητα τους, τη ρευστότητα τους, τη μεγαλοπρέπεια τους και την ευαλωτότητά τους από μια Μαύρη γυναίκα και υπό την επιμέλεια μιας Μαύρης Ελληνίδας Κουήρ γυναίκας.

    Με την παρούσα έκθεση η Adeola Naomi Aderemi επιδιώκει να δημιουργήσει χώρους για τις υπερεκτεθειμένες και ταυτόχρονα αόρατες κουήρ γυναίκες Αφρικανικής καταγωγής, αλλά και γενικότερα για τις κουήρ γυναίκες στην Ελλάδα. Σε αυτούς τους χώρους, όλες αυτές οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να θεραπεύσουν, να φροντίσουν και να επικοινωνήσουν με τη θηλυκότητά τους, καθώς και με τη θηλυκότητα αυτών με τις οποίες μοιράζονται έναν κοινό χώρο. Η έκθεση Ορατά Αόρατες επιχειρεί να θέσει το ερώτημα “Πού βρίσκονται τα Μαύρα σώματα;”, τοποθετώντας τα στο επίκεντρο των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών χώρων στην Ελλάδα. Η μαύρη ελληνικότητα συνυπάρχει δυνατά και περήφανα.

    * Τα Ileke (κολιέ μέσης) στο πάνθεον της πνευματικής κληρονομιάς και κουλτούρας Yoruba έχουν φορεθεί από την αρχαιότητα εώς σήμερα ως τοπική μέθοδος θεραπείας του πνεύματος (προστασία από καταπιεστικά στοιχεία), καθώς και του σώματος (κράμπες, μη γονιμότητα).

    Το πάρτυ των εγκαινίων της έκθεσης ανοίγει έναν χώρο για τη Μαύρη χαρά, την εξέγερση και τη γιορτή. Η Μαύρη κουήρ χαρά είναι επαναστατική, μεταδοτική και αξίζει να γιορτάζεται.

    Επιμελήτρια έκθεσης Adeola Naomi Aderemi από Distinguished Diva
    Φωτογράφος Elizabeth Okoh  


    Η Distinguished Diva είναι μια συλλογικότητα που στοχεύει στη σύνδεση των γυναικών της αφρικανικής διασποράς πέρα των συνόρων. Η διαδικτυακή κοινότητα Distinguished Diva ενισχύει του δεσμούς της κοινότητας, την μεταξύ τους επικοινωνία, την ευρύτητα της δράσης τους, καθώς και την παγκόσμια προσβασιμότητα των γυναικών αφρικανικής καταγωγής. Η ομάδα της Distinguished Diva πιστεύει ακράδαντα ότι μέσω της αμοιβαίας υποστήριξης μεταξύ Μαύρων γυναικών, που κανείς άλλος πέρα από τις ίδιες δεν δύναται να προσφέρει, είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τις περιπλοκότητες της Μαύρης θυληκότητας. Η Distinguished Diva αναγνωρίζει επίσης τη σημασία της φυσικής συνεύρεσης εκτός διαδικτυακών χώρων και πραγματοποιεί εκδηλώσεις σε πολλά μέρη του κόσμου με σκοπό να συγκεντρώσει τις Μαύρες γυναίκες για την ενίσχυση της φιλίας, της φροντίδας και την εξεύρεση πόρων. Πρόσφατα, επιμελήθηκε ένα πάνελ σε συνεργασία με το New Museum στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια της πλατφόρμας IdeasCity, όπου συγκεντρώθηκαν επιφανείς καλλιτέχνιδες και επιμελήτριες της πόλης προκειμένου να διερευνήσουν τους τρόπους με τους οποίους οι women of color μπορούν να δημιουργήσουν χώρο για την εαυτή τους στον κόσμο της τέχνης παρά την ιστορία των αποκλεισμών τους.

    Εγκαίνια έκθεσης: Κυριακή 16/6, 20.30
    Τοποθεσία: AMOQA
    Πατησίων 14, Στοά Φέξη, 5ος όροφος.
    Η είσοδος του κτιρίου, το ένα από τα δύο ασανσέρ και η τουαλέτα είναι προσβάσιμα σε αμαξίδια.


    Διάρκεια έκθεσης: 16 - 22/6
    Ώρες ανοιχτές στο κοινό: Δευτέρα - Τετάρτη (17 - 19/6) 18.00 - 21.00, Πέμπτη - Σάββατο  (20 - 22/6) 15.00 - 18.00 

    ❤️

    Visibly Invisible the exhibition : A visual celebration of glorious Black bodies.

    This exhibition seeks to explore the authenticity of what Blackness looks like within the Greek cultural context and LBGTQ+ curatorial practices in Athens and beyond. When we talk about Blackness and Greekness there is still a notion of otherness. This exhibition aims to disrupt the gaze of whiteness and how that has historically shaped the acceptable notion of Greekness in intersections with Blackness and Queerness. The default assumption that Greek bodies and especially queer bodies are white eurocentric does not apply here. This exhibition is a place of worship, reverence and celebration of Black bodies. Black bodies adorened in cultural Yoruba ileke* are captured by the lens of a Black woman* in their nuanced complexity, their fluidity, their grandeur and gentle vulnerability and curated by a Black Greek Queer womxn.

    In this exhibition, Adeola Naomi Aderemi aims to create spaces for the hypervisible and simultaneously invisible queer women* of African descent but also queer women in Greece generally to heal, care and commune with their femininity and that of those they share space with them. Visibly invisible seeks to pose the question of where Black bodies are, position them in the centre of the artistic and cultural spaces in Greece. Black Greekness exist loudly and proudly.

    * Ileke (waistbeads) in the Yoruba pantheon spiritual heritage and culture are worn in ancient and present times as a local healing method which could be spiritual (protect from obsessive spirits) or physical (cramps, infertility).

    The vernissage party of the exhibition opens up a  space for Black joy, rebellion and celebration. Black queer joy is revolutionary, contagious and worth celebration.

    Curated by Adeola Naomi Aderemi of Distinguished Diva
    Photographed by Elizabeth Okoh
     

    Distinguished Diva is a collective that aims to connect women of Africa descent beyond borders. Our  online collective fosters community building, communication, outreach and global accessibility for women of African heritage We strongly believe that if we do not show up for one another, no one else will, for only we can understand the complexities of black womanhood. Distinguished Diva also recognizes the importance of physical connections and has produced events globally with the intention to gather Black women for fellowship, care, and the pooling of resources. Most recently we hosted a panel in collaboration with The New Museum in New York City, IdeasCity Conference where we gathered influential local artists and curators to explore the ways in which women of color can carve out space for themselves in the art world despite its exclusionary history.

    Οpening of the Exhibition: Sunday 16/6, 20:30
    Venue: AMOQA
    Patision 14, Stoa Fexi, 5th floor
    The entrance to the building and one of the two elevators, same as the WC of AMOQA are accessible.


    Duration of the exhibition: 16 - 22/6
    Opening hours of the exhibition: Monday - Wednesday 6 - 9 pm, Thursday - Saturday 3 - 6 pm. 

  2. 4
X
X
X
X